Derdimin Çiçeği

Son dört gündür sürekli aynı şeyi dinliyorum:
'Yaprak döker bir yanımız,bir yanımız bahar bahçe...'

Dünya üzerinde beni daha çok dinlendiren,daha çok düşündüren,daha çok ağlatan ve en sonunda stabil bir sakinliğe ulaştırabilen başka sözler varsa henüz yazılmamış olan sözlerdir.Her okuyuşumda,müzikle kavuşmuş halini her dinleyişimde sanki yeni bir şey daha fark edecekmişim gibi geliyor.Beni farkındalığa ve güzelliğe ulaştıran insanların sayısının giderek azalmasıyla beraber,bende bir an da olsa duraksama hissi uyandıran duyduğum ve gördüğüm şeylere çocuksu merakım giderek artıyor.Her sabah uyanıyorum,kedime burun öpücüğü verip günaydın diyorum,gece beynimden vücuduma yayıldığını düşündüğüm her şey temizlensin diye koca koca bardaklarla su içiyorum.Sonra sıra bunu dinlemeye geliyor.Sürekli bu çalıyor,saçlarımı tarıyorum,aynaya bakıyorum bir şey var biliyorum o tanıdık rahatsızlık hissiyle göz göze geldiğim gibi yerimden fırlayıp kendimi süper yorucu olan veya sadece yorucu olan işlere vuruyorum.Bir andan daha fazla durursam düşüncelerimle hislerimin buluşmasına müsaade etmiş olma korkusuyla atılan tivitler,instagram scrollları,aniden vukuu bulan bir arkadaşı arama isteği,akşam yemeği için farklı tarifler bulma çabası...Sanki bunlar bir yerinden baltalansa ya da aman ha canın istemese olur ya halin olmasa da bu sistem hata verse içinden kocaman bir alev büyüyerek seni yutacakmış gibi bir korku.Sanırım rutubet kokusunu sevmem ve buna aşina hissetmemin sebebi de bu korkunun bir kokusu olsa bunun rutubet kokusuna benzeyeceğini düşünmemden kaynaklanıyor.Çünkü yalnızlık ve tüm rahatsızlık veren bu engebeli hisler de rutubete benzeyip onun gibi çoğalıp onun gibi yerleştiği yerde fark edilmez mi zaten?Şimdi burada bir yanlış anlaşılma olmasın bu bildiğiniz o meşhur "kalabalıklar içinde yalnız hissediyorum" duygusu değil.Bu apaçık anlaşılamama ve sosyal düzende kendine konforlu bir yer bulamama duygusu.En kötüsü şu ki,o yer bulamadığın düzende devam etmek zorundasın.Takdir edersiniz ki doğduğunuz dünyada sürekli metrobüse ön kapıdan tost olup binmişsiniz gibi rahatsız bir durumda yaşamak başka sıkıntıları da beraberinde getiriyor.Nihayetinde annene gülümsemen gerekir çünkü o senin bu dünyayla böyle sıkıntılar yaşayıp anlaşamayacağını bilemezdi,bilse seni doğurmazdı ve bu kurdeşen döküyor gibi hallerini ona devamlı hissettirmek dünyadaki acımasız insan kontenjanını bir kişi daha genişletmekten başka hiçbir işe yaramaz.Eninde sonunda babanın seni gıdıklamasına izin vermen ve kikirdemen gerekir tüm suratsızlığını bir kenara bırakıp çünkü baban da bilse,alelade sorduğun bir çocuğun daha olsun ister miydin sorusuna "senin gibi olacaksa daha çok çocuğum olsun isterdim" cevabı vermesine rağmen seni bu dünyaya getirdiği için keder duyabilir.Kendi kendine "öyle bir yerdeyim ki.." diyip diyip durursun,bir gün direnirsin,iki gün bahane bulursun ama üçüncü günü elbet arkadaşlarınla buluşur bu sefer kendini "öyle bir yerde" değil de o cafede bulursun.A kişisinden B kişisine telif haklarını dert etmeden herkes hakkında bir yorum yapıp bulunduğun o ortamda da bukalemunculuk oynarsın.Hatta arkadaşların bulduğun bahaneleri senin uydurduğuna bile inanmayacak kadar sesinden bıkarlar.En büyük kahkahayı sen atarsın,hep gülersin hep konuşursun çünkü ancak o zaman o akışa kapılabilirsin (which means arkadaşım o akışa kapılman gerekiyor ya,bi dur).Yemekler tatlılar çaylar çiçekler,gözünü ve sosyal bir varlık oluşunun içini böyle doyurursun.TABİİ Kİ bu doygunluğun basit karbonhidrat içeren gıdaların verdiği doygunluktan hallice olduğunu söyleme gereği duyuyorum...Katlanarak geri dönen bir açlık dürtüsüyle başa çıkmak ne kazar zor herkes bilir,düşüp bayılacak gibi olursun elin ayağın titrer tutunacak bir yer ararsın.İşte tam da bu noktaya dikkat çekmek gerekiyor: tutunacak bir yer ararsın.E sen neye tutunuyorsun şimdi diye soracak olursan,ben bu ara hayatın bu dengesine tutunuyorum.Yani ne olursa olsun düşüp kalmaya vaktinin olmadığı öyle veya böyle yatağından bile çıkmana sebep olsa bile seni şöyle bir dürten kendi içinde incecik de olsa bir adap barındıran sosyal düzenden.Ha bundan memnun muyum?DELİRİYORUM ama işlerin bu hizada yürümeye başladığını öğrendim diyelim.Yaşadığımız duygusal şoklara ertesi gün hapı mahiyetinde iyi gelen tek şey mantıksal çözümlemeler.Sen ezilip bükülsen de bugün olmasa yarın kalkacaksın yerden,çünkü eğer zaten tüm bunları sorgulayabiliyorsan yani yaşam konseptinden ve kendi yaşamından bir çıkarım yapmaya çalışıyorsan sen yerden kalkması gereken insanlardansın.Sen kalkacaksın,senin gibi biri de belki seni görüp kalkacak oradan.Günlerle sınırlı bu hayat ve içinde bulunduğun bu düzen başkasının laylaylom kokan zihinsel boşluğuna bırakılmak için sence de fazla büyük bir şey değil mi?Bu dünyadan bu kadar rahatsızsan değiştirmek için bir şey yapmak zorundasın,hiç olmadı kendi dünyanda bir değişiklik yapmak bak ne diyorum ZORUNDASIN.Demek ki bir şeyleri yanlış yapıyorsun,bu gece geç uyumak da olabilir insanlara hak etmedikleri devasalıkta anlamlar yüklemek de...İstediğin zaman istediğin şekilde düş-kalk ama bak kalk.Bu senin bir başkasıyla olan savaşın değil,senin kendinle mücadelen.Yalnız kal ama doğru bildiğinden emin olduğun şeyin peşinden giderken kal,başkasını değersizleştirdiğin için onun hak ettiği sevgiyi ona veremediğin için değil.Bak gördün mü doğan insanoğlu bile ölüyor,milyonlarca milyarlarca hücre pes bayrağı çekiyor ve çürüyorsun.Yaşadığın tüm hayat boyunca zaten çürüyorsun,bedenen ve ruhen.Bu süreci hızlandırmak veya yavaşlatmak için çevresel faktörleri değiştireceksin ki kontrol sende olsun.Bu hayat senin,senin bireysel maceralarından ve tecrübelerinden oluşuyor.Bugüne kadar senin yolunda bir başkası gitmedi ki senin hayatın konusunda başına geleceklere başkasının saçma sapan hareketleri veya seni içine sokmaya çalıştığı durumlar belirlesin.Eğer burayı kişisel ilişiğimizden bağımsız bir arzuyla okuyorsan,dilerim ki yaprak döken birinin yazdığı bu cümleler senin baharına bahçene dokunsun orayı güzelleştirsin.Geriye konuşmadığımız tek bir şey kaldı o da senden sonra seninle neyin anılacağı.Ne bırakacaksın arkanda karar verdin mi?Büyük bir şirket,sıcak bir aile,kırık bir kalp,tasarladığın bir makine,çocuklar için yazılmış bir öykü,hiç hissedemediğin duyguların merakı?Hangisi?Buna bu su gibi geçen ömürde,henüz çişini söyleyemeyen bir bebeğin altını bezlerken gösterilen acelecilikle karar vermek gerekiyor diye düşünüyorum.Bak hayat bir döngü ve devinimden ibaret,sen ölsen de bitsen de bu dünyada bir denge var.Yaşam kimyasal ve fiziksel bir olay,kendi içinde ne yaşarsan yaşa büyük resmin bir parçası olduğunu unutma.Kimsenin bu dengeyi alaşağı etmeye hakkı olmadığı gibi,senin bu reaksiyona müdahale etmeye hakkın ve hatta zorunluluğun var.Her şey seninle başlar,unutma.Hani çok sevdiğin kış gelir de kardan adamı daha düzgün yapmak için eldivenini çıkartır cebine sokuşturursun ya ellerin acıya acıya soğuğu hissede hissede oynarsın karla;işte üzüntülerini,kırgınlıklarını,kızgınlıklarını da eldivenlerin gibi cebine sokuşturup yola devam etmen gerekiyor ki yaptığın adam kardan bile olsa seni sonunda hayal kırıklığına uğratmasın.Yaşamaktan kaçamayacağın her mevsimi hissederek yaşamanın tam zamanı...çünkü biliyorsun "bu ne beter çizgidir bu (evet) bu ne çıldırtan denge (ama) yaprak döker bir yanımız bir yanımız bahar bahçe"...

Hazırlanmış bi' yere gidiyor gibisin

Akşamları hafif bir esinti çıkar,üstün açık uyurken yarı baygın ürperip sarınacak bir şeyler ararsın.Triko giyersin kaşıntı basar,tişört giyersin şuncacık çelimsiz rüzgar bile ciğerine dolar.Ne yaparsan yap saçların birbirine dolaşır,denizin tuzu üzerine simidin kokusu eline siner.Acıkırsın ama havanın grisi iştahını kovalar.Ne yesen çok ne yesen az gelir.Elin hep sessizliğe gider çünkü kuşlar,kediler,köpekler ve hatta böcekler bile konuşmazken bu havada bu neyin ısrarı diye içten içe sorgularsın.Çok düşünürsün,hep bir şeyler düşünürsün.En çok ölümü,en az dününü.Sevdiklerinin yüzlerini avucuna alıp uzun uzun bakasın gelir,öpesin değil.Sanki yeterince uzun bakarsan hepsinin gözünde çok farklı ama aslında derinde aynı şeyi bulacağını biliyor gibi.O yüzleri ezberlersen sanki acıların hafiflermiş gibi.Duşta akan suyun,gökten dökülen yağmurun,içinde olduğun denizin ve pembeleşmiş yüzünde mikro yollar açan yaşların hiçbir farkının kalmadığını nihayetinde hepsinin senin gibi toprağa vardığını ve hatta senin özüne senden çok benzediğini düşünmekten şakaklarına ağrılar girdiğinde anlarsın.Bir şeyler anlatma sırası sana geldiğinde karşındakinin yüzüne bakmaktan daha kolay gelir kendi öz çocuğun gibi taşıdığın ellerin.Kimse inkar etmez sonuçta sağ el sol eli hiç bırakmaz ama herkes bilir ki insanlar ne sağ ne de sol eldir.Sonra mantığının panik atak krizleri devam ederken,bir çift ayakkabı veya bir çift el olmanın insan olmaktan daha güzel olabileceğini düşünürsün.Kedinle göz göze gelince aptallığını hissetmesinden korkar gibi kafanı başka yöne çevirip ölümü ve kaçınılmaz yalnızlığa başka açıklamalar getirmeye çalışırsın.Ne sıcacık kahve ne de duvarlara döşeli çay edebiyatı alır içindeki nedeni,niçini.Hiçbir şey dürüstlükten yoksun,sevgi kuklacılarını tanımlamaya yetmez.Ne zaman ki birileriyle konuşmak istemezsin ama anlatmak zorundasındır,işte o zaman bu tuşlara basarken sevgilerini -mış gibi büyütenlerle pışş pışşş diye her gece göğsünde uyutanlar arasındaki farkları gözüne batan kirpik gibi hissedersin.Samimiyetsizlik o kirpikle aynı rahatsız ediciliktedir çünkü,asla göremezsin ama kaşındırır.Fizyolojik olarak değil ama ruhen neye alerjin olduğunu tekrar hatırlarsın.Etrafından eksilenleri,kendi kendini sen yazdıkça silenleri düşündükçe Yalın'ın Zalim'i çıkarttığı yıla geri dönmek istersin.9 yaşına basmanın koltuk tepelerinde o şarkıyı bağıra bağıra söyleyerek zıplamakla alakası olduğuna tüm arkadaşların ve sen kanaat getirmişsin gibi.Pembe fırfırlı bluzun renginin önemli olduğu yıllara o gidiş biletini alırken,içinde hüzün kabar kabar olup kahve fallarına konu oluverir.Nereye gidersen git kendine döneceğini de renklerin önemini tekrar yitirdiğini anladığında fark edersin.Yazın bitişi,sonbaharın gelişini haber veren bütün bu şeylerin benim alnıma kazılı olan mevsimim.Akıntıya ters yüzmeye ne kadar meraklı olunabilirse o kadar meraklı oldum ama en başından beri her canlı şeyin sonu olduğu gibi içinde kıpır kıpır eden "her şey düzelecek" inancımın da sonuna gelmiş bulunuyoruz.Şeyma Subaşı denen kadının neden öyle dans ettiğini,Şenol Güneş denen adamın Beşiktaş-Leipzig maçı hakkında yaptığı yorumu anlamaya çalıştığımız kadar dönüp birbirimizin içine bakmadığımız her an biraz daha insana en az benzeyen şey olmakla lanetleniyoruz.Hepimize yazık.Sana,bana,ona,samimiyetsizlikle yaklaşıp ikircikli planlar kurana bile.Ağacı,azotu,sevgiyi,buğdayı,özgürce atılan kahkahaları harcadığımız gibi şimdi de sıra birbirimize geldi.Bir saat sonra tekrar görebileceğimizin meçhul olduğu yüzlere kendi kibrimizi ve yalanlarımızı tercih ediyoruz.Hatalarımızı asla kabul etmiyoruz ama başkalarınınkileri ezberliyoruz.Hepimize yazık.

Kendime üzülmüyorum,içine düştüğüm akıntının beni götüreceği yeri bekliyorum sadece.Elinden gelen her şeyi yaptıktan emin olduktan sonrası sadece zaman.Karşılaşmaktan korktuğun şeylere denk gelmemek için aynalara attığın yarım bakışların,alamadığın uykuların,insanlar sordukça içinde büyüyen kırgınlığın telafisi olur mu diye sorarsan bak onu ben de bilemiyorum.Bildiğim tek şey,bazı şeylerin telafisi olmaz.Ölümün telafisi olmaz.Babanla geçirmediğin zamanın telafisi olmaz.Sevgine sahip çıkmamanın telafisi olmaz.Birinin içtenliğine tükürmenin telafisi olmaz.Geçen bu zamanın telafisi asla olmaz.İşi,gücü tercih edip açık seçik insan hissettiren duyguları gözden çıkartmanın da telafisi olmaz.Hepimiz biliyoruz ama ne kadar çok tekrar edersen o kadar işler içine çocuk!Artık çarpım tablosunu bilmekten değil,bunları bilmekten yükümlüsün çocuk.Nereden tutarsan tut,bu sınav senin vicdanın.Kaybettiğin şeyi tekrar bulabilmen mümkünse,ara.Önce içine bak,sonra etrafına ve sonra tekrar kendi içine...Şimdi güvenle o yola çıkabilirsin.Kendi mevsimine üzülüp dövünmektense,optimum koşullarınla anlaşa anlaşa...Senin güzelliğini göremeyip,yoluna kuş koymak istemeyenleri umursamadan...Sokakta karşına çıkan kediyle,köpekle koklaşa koklaşa...Kesici,delici neyin varsa yere bırak.Artık kocaman ve hafifsin.İyi yolculuklar çocuk,sana yazık olmasın.Ölmek zorundasın ama böyle bir hayat yaşamak zorunda değilsin..Bari sen anla.Ağlama.

"Her şey,her şeyi etkiler..."

Yaşamdan çok ölüme yakın olduğun için,seni bu denli yıktıkları için...

Hala nefes alabilen her şeye verilebilecek en güzel anlamlardan birisinin bu şarkı sözlerinde gizli değil apaçık duruyor oluşuydu o gece beni şaşırtan.Her gün,her saat ve neredeyse her dakika capcanlı ve hatta cafcaflı geçen bu yapış yapış ömrümüzde,en derinde olanın en korunmuş olduğuna dair düşüncelerimi ısıya dayanıklı mühendisten "temiz" kafamda beslemeye devam ediyorum.Düşüncelerimizi öyle ya da böyle kontrol edebilsek de hayatımıza,kafamıza god's gift olarak düşen kuş pisliği gibi damlayan insanları ne yazık ki kontrol edemiyoruz.Ansızın beliriveriyor onlar,eteğin altına kuyumcu işçiliğiyle giydiğin mikro çorapta oluşan minik delikler gibi.Nereden veya nasıl geldiğini bilmiyoruz,hele hele de bu tek hücreliden hallice hayatın o kişiyi nasıl da fagosite ettiğini istesek de anlayamıyoruz.Fagositoz olarak tanımlama sebebimi ise sadece ve sadece bu kişilerin,daha önce başka insanların bulandırdıkları hayatlarının dışkısı olmasıyla açıklayabilirim size.Hepimizin hayatına muhakkak dahil olmuşlardır,bazıları bu "kötü karakterlerin" yaşam denilen acılı meksika yemeğine ayrı bir tat kattığını savunur.Yemeğinde kuşbaşı nankörlük,rondodan geçirilmiş yüzsüzlük,satır kıyması haline getirilmiş güven,çırpılmış yalan dolan veya söğüş ikiyüzlülük isteyenler varsa her zaman söylediğim gibi ZEVKLER VE RENKLER TARTIŞILMAZ...Gel-gelelim,herkes kendi damağının gurmesidir. Bu işlerin de biraz mutfağını biliyorsanız,bu tatlandırılmış saflığınızın dibi tutmasın diye harekete geçmek için asla geç değil.Dünyanın,fiyatına kıyasla en yüksek performansı size sunan süzgeci beyinle (Eğer sizde yoksa,bir başkasınınkiyle de rahatlıkla bu işlemi yapabilirsiniz,ortalama her beyin aynı sonucu verecektir...) bu kontaminant derecesindeki çürükçül insanları süper lezzetli (ssshh dudee,supposed to be) meksika yemeğinizden uzaklaştırabilirsiniz.Fakat tabii ki,piştikten sonra bunlar içinden alınsa da o kötü tadını bırakacağını söylemeden edemeyeceğim.Hatta burnunuza "bozuk süt" kokusu gelmesi de çok muhtemel.Bu süper kurtarıcı işlemle kendi hayatınızı çevrenizdeki ikiyüzlülerden arındırdıktan sonra,size kalan sadece delik deşik edilmiş güveniniz ve soru işaretiyle taçlandırılmış "acaba ben salak mıyım" cümlesi.Karşınızdaki kim olursa olsun kendisine beslediğiniz sımsıcak sevgiyi de ister anı olarak çerçeveletin isterseniz memory deep-freeze'e atın ki ileride neye benzediğini unutup aynı şeyi yanlışlıkla yaşantınıza karıştıracak olduğunuzda size tatlı mı tatlı bilişsel siren sesleri çığırsın.

Unutmayın,tek salak siz değilsiniz.Tarihte sizin gibi,BENİM GİBİ birçok salak yaşadı ve yenilerinin meydana gelmesi için uygun döller oluşturdu.Biz o kırılan yumurtalarımızın içi gibi zannettik galiba piştiğimiz yerleri.Her civcivi kendimiz gibi,sadece kendi solucanının börtüsünün böceğinin peşinde sandık.Civcivlerin arasında dolaşan karga ruhluları görememek elbette bizim hatamızdı.İnsanoğlu bugüne dek hala kötü niyetli insan detektörü üretemediyse bunun sorumlusu da kesin bizim gibi "yazık ya,ifşa etmeyelim dışlar gibi şimdi olmaz öyle" diye diye dolaşan bir civciv ruhlu salaktır.Salak kelimesinin süper rahatsız edici gücünü (kesin hissettiniz bunu,o kadar alerjen ki kaşınanlar olmuştur belki) kullanarak hepimizi harekete geçmeye davet ediyorum!Kendini bile eleştiremeyen,çirkinliğiyle beslenip eşiğinizi kirletmekten çekinmeyecek insanları hayatımızdan çıkartmak hiçbir zaman geç kalmış sayılmayız.

Son dönemin popüler karakterlerinden Hannah Baker bu konuda yeterince özet olarak "You don't know what goes on in anyone's life but your own.And when you mess with one part of a person's life,you're not messing with just that part.Unfortunately,you can't be that precise and selective.When you mess with one part of a person's life,you're messing with their entire life.EVERYTHING...AFFECTS EVERYTHING" diyerek bizde en azından bende kendisine sarılma isteği uyandırmıştı.Yaptıklarımızdan,bir başkasına olan davranışlarımızdan sorumluyuz.Üstelik bunun için,karşımızdaki kişinin bizi hayatından çıkartabilecek psikolojik güce sahip olup olmadığını bilmek zorunda değiliz.Sadece başka insanlar üzerindeki etkimizi gözardı edip küçümsemeden,tespih tanesi yuvarlar gibi,insanlara gelişigüzel muamele etmeden sınırlı sayıdaki günlerimizi geçirmeye çalışsak dahi çok güzel bir karbon ayak izi bırakabileceğimize inanıyorum.He,tabii unutmadan bunun için önce karşımızdaki kişinin bizimle alakalı hislerine veya bizimle yaşadığı şeyler sonucu sergilediği davranışlara da romantik ilişki olmamasından mütevellit el-ense çeker gibi muamele etmekten ışık hızıyla uzaklaşmamız gerektiğini unutmayalım.Sıkça gözlemlediğimden değil artık gözüme sürekli batıp durduğu için,minel the kalbi kırık olarak bunu küresel sorun ilan ediyorum.Bu kötü zincir etkisinin aileyle,arkadaşlarla kurulan yani özellikle aşk kadar şiddetli romantizm içermeyen duygularla sürdürülen ilişkilerin bu kadar sömürülmesinden kaynaklandığını fark ettiğiniz an kafatasınızın içinde 100 W'lık bir ısınma hissedeceksiniz.Paniklemeyin,aydınlandınız.İnsani ilişki kurduğunuz her bireyin,aranızdakiler için emek verdiğini düşünün.Sadece sizin için,sizinle ilgili iyi şeyler düşünen herhangi bir insana yaptığınız en ufak kötülüğü düşünürken kendinizi beş dakikalık dahi olsa sorguya çekemiyorsanız üzgünüm,bu yazıyı boşuna okudunuz.Sen,ben,o,öteki,beriki...Birbirimizin hayatlarını etkiliyoruz.Birbirimizin başkalarına duyup duyabileceği güven kotasından çalıyoruz.Birbirimizin iyiliğe olan inancını baltalayıp duruyoruz.Birbirimizin içten duygularını hiç düşünmeden in-ci-ti-yo-ruz.

Yatağında uyuduğun,yemeğini yediğin,birlikte aç kalıp tek poğaçayı bölüşerek doyduğun insana karşı dahi dürüst olamayışını kabullenebilenleri asla anlayamayanlardan mısınız?Tanıştığıma memnun oldum,aynı karından çıkmışız.Dostluğa yüklenebilecek tüm güzelliğin tek kurşunla delik deşik edilebilmesi de onun aslen naifliğinden olsa gerek.Ama yine de,size kimseye güvenmemeyi kafanıza vura vura öğreten o insanlara şimdi benim gibi teşekkür edin...Çünkü onlar olmasa "seni bu denli yıktıkları için" sana kendini daha yakın hissedebilen o çakıl taşından yaralı serçeyle belki de yan yana gelemeyecektin.Teşekkür et ve sırtını dön çünkü göğsün böylesi vicdansızlıklarla daha fazla acıtılmaması gereken kocaman,yumoş yumoş bir şeyi taşıyor.Kalbini.Vicdanıyla oturma organının yerini karıştıranlarla,ortalama bir Türk insanının kuzey ışıklarıyla olan münasebeti sıklığında karşılaşmanız dileğiyle.

Image 1.Koroner arter coşturucu görsel.

Feuillemorte

Hani birisiyle çok önemli bir şey konuşmak istersiniz onu karşınıza alırsınız da kelimeler bir türlü birbirinden kopup cümle olamaz ya işte söylemek,anlatmak istediğim her şey içimde öbek öbek duruyor.Hani bir yerinden yakalasan ipin ucunu bulsan çözersin ya koca düğümü öyle değil sıcacık çikolatanın içine dökülen buz gibi kremanın karıştığı şeyi taş etmesi gibi.Ne sağı var ne solu içimdeki bu karmaşanın.Başı bile yok ya da ben hatırlamıyorum,sanırım bunun sebebi acının da tıpkı insan beyni gibi zamanla gelişen ve hatta zamanla körelen bir hafızaya sahip olması.Bu kelimeyi eskiden her duyduğumda tarif edilebilir bir şey olduğunu zannederdim:ödevler geceye kalmasın diye hızlıca sayfaları geçerken oluşan kağıt kesiği,sobelemek için koşarken düşüp yardığın dizler,birinin annesinin ölmesi,en yakın arkadaşının seni çağırmadan bahçeye taso oynamaya çıkması,cami avlusuna bırakılan bebekler,kaybettiğin ve ziyaret ettiğin hangi evde düşürdüğünü bilmediğin bayram harçlığın,ayakkabına dondurma damlaması ve koltuğuna zar zor eriştiğin kuaförün saçını tararken senin kafatasından akan gözyaşı.Acının bunun gibi şeylere benzemekten ziyade bunlar olduğunu düşünürdüm.Şimdi kalkıp sorsalar acı ne diye imkanı yok örnekler verebilmemin sadece biliyorum.Hissettiklerimin adını dahi koyamamak.Ebru Şallı'nın her videosunda "füüff füffff füfffff" olarak ifade ettiği o derin ve huzurlu diyafram nefesini huy edinememek...

Bazen otobüs duraklarında,yollarda insanları izliyorum o kadar farklıyız ki çeşit çeşidiz ve nasıl oluyor da onun derdi bana benimki ona değmiyor kestiremiyorum.Nasıl oluyor da ancak toplumsal bir meselede birbirimizi en iyi şekilde anlayabiliyoruz da bir başkasının duygusunu öpüp koklayıp başımızın üstüne küçükken soyup koyduğumuz portakallar gibi koyamıyoruz bilmiyorum. Dünyada kahrından ölenler varken kendimizle bu kadar meşgul olup başkasının elinden içtenlikle tutamayışımızı da küresel ısınmaya bağlamak isteyenler olabilir,onları buradan sonrasında meydana gelebilecek alerjik reaksiyonlar için uyarmam gerek.Ben annesinin-kumral olmasına rağmen ısrarla-sarı papatyası,realistliğimin ve duygusallığımın arasındaki şiddetli geçimsizlikten her gün defalarca kendimden boşanıyorum. Bir insanın kendine ne kadar dayanabileceği iddiası üzerine geliştirilmiş bir simülasyonun vücut bulmuş ve hapşırabilen haliyim.Gitmek istediği yollarla kendi hayatının köşeleri arasında sıkışıp kalmak elbette her insan için zor olmalı ama bu trafiği kendi hücreleriyle fark edebilen her insan için zordan ziyade kuvvetli bir acıya dönüşen bu hayatı tecrübe etmek de kaderimize yazılı olan mıdır yoksa çarpık iradelerimizin bizi sürüklediği alternatif bir yol mudur?Kendi isteklerinin peşinden gitmek için varını yoğunu harap etmek midir yaşayan insan olmak yoksa elindekileri çiçek gibi sulayarak büyüttüğün o dünyada istediğine en benzer olanın görüntüsüyle kendini başarıyla aldatabilmek midir?Bunları düşünürken gözümün önüne nedensiz ve istemsizce sırt çantasıyla dar bir cam dükkanında ilerlerken arkasında kırık sesleri bırakan insanlar canlanıyor.Galiba kendi yoluna bakmak,duraksamamak için biraz gaddar olmak gerekiyor:ne arkanda bıraktığın kırıklara bakmak ne de canını yakan kesiklere aldanmamak.Fazla düşünmekten tükeneceksin demişti bir keresinde ilkokul öğretmenim,beni mezun ettiğinden beri süregelen 11 yıldır da aynı şeyi söylemeye devam ediyor.Yıllar akıp gitti ama bende bu acıya sebep olan düşünceler o yıllar gibi beni hiç terk etmedi.Her geçen gün içimde kök salıp enine-boyuna benim ruhuma ikinci bir ten,insanlarla arama fazladan bir duvar daha oldu. Buna rağmen çok sevdiğim ve ruhuma ötekinden berikinden birkaç fersah daha yaklaşabilmiş arkadaşımdan gelen incecik bir mesaj hepiniz gibi beni de bir anlık dahi olsa mutlu etmeye yetiyor. Fakat İncesaz'ın yalnızız şarkısında da  bahsedildiği gibi "sahiller,çay bahçeleri,denizin sesi/adalar,yalılar,köşkler gösteriş hepsi/vitrinler,meydanlar,yollar onlar da yalan/kandırdın ah istanbul hepimizi"...Benim beynimde dolaşan yanlış elektrik akımı ve aklımın kısa devreleri kadar mutluluklarımın pek uzun sürmeyişinden sen de suçlusun İstanbul. Senin içten içe dinginliğin ve Gülhane Parkı'ndaki rengarenk peyzajın üstüne tükürülmüş gibi çirkin olduğu kadar saygısız kalabalığın. Üzerinden bir yerlere yetişme telaşıyla geçilen denizin,boğazın,tarihi sokakların. Belki de en büyük kabahatin böyle oluşumda,içinde yaşamışlığım. Bir kez senin dalga sesine karıştı diye her dinleyişimde beni hüsran denizinde batıp çıkartan şarkıların günahı yok demiyorum ama en çok sen suçlusun. Belki yarın belki birkaç yıl sonra,seni seninle bırakıp aramıza mesafeler koymak istiyorum. Beni benimle bıraktığın gibi. Senden uzaklaşmak dediğimde aklıma ilk gelen yerin Ankara olması tesadüf değil bu sıra,şarkılar var falımda..Hepsi sana.

https://open.spotify.com/track/7IKeb4jtqRFp2x87wVkwIm

Pandalar tehlikeyi atlattı,sıra tahammüllerde...

Ne yapabilir insan,kendine bile tahammül edemediğinde?Düşüncelerimin veya söyleyeceklerimin hiçbiri buna bir cevap olmayacak.Bu konusu olan bir başlangıç değil,tamamen duygusu olan ve hatta bağıra bağıra can çekişen bir başlangıç.
Kendi canımızı kendimiz yakmakta o kadar ısrarcıyız ki diğer her şeyde olduğu gibi.Eninde sonunda o güzelliğin bizi bulacağına içten içe öyle fani bir zincirle bağlamışız ki kendimizi...22 yaşına bile basamamış bir insan olarak kendime acıyorum ve yorucu olan kısmı kendi ruhumdan başımı kaldırıp etrafıma baktığımda da acıyacak çok fazla şeye tesadüf etmekte gecikmiyorum.Bütün bu hayatın gailesi;düzenlenen yemekler,çocukları okuldan almalar,gününü nasıl geçirdiğini anlatma yarışlarında ter dökmeler,sadece yayı gerildiği için ok gibi atılmış dimdik kahkahalar,nedensiz ve gereksiz "haklısın" cümleleri,yarısı içilip diğer yarısı şikayet etmeler süresinde soğutulan çay,kim uğraşacak onu yapmakla diye rafta bekletilen kahve,baklavanın ille de antep fıstıklısı,insanın ille de her şeyde maharetli ve doğru olanı,göz yaşına karışıp aktığı için temizlenmesine gerek kalmayan maskara,kimseye derdini yani aslında kendini anlatamama ve şimdi de ocakta taşan süt.Hiçbirinin bir anlamı olmadığını,gerçek anlamı aramaya başladığınızda yani derin ve geniş kolda sıraya girmiş tek kişi olduğunuzu fark ettiğinizde anlıyorsunuz.Bütün bu anlamsızlıklar içinde "debelenme görevi",fayda getirmeyeceğini bile bile çabalamanın ekosisteme ait bir denge unsuru olduğunu kabul ettiğiniz anda vatan borcu gibi omzunuza yerleşiyor.
Magellan bunu okuyorsan,üzgünüm. Dünya'nın yuvarlak olduğunu sadece ve sadece kendi dünyamın yuvarlaklığını keşfetmeye mecbur bırakıldığımda kabullendim.Ne yaparsam yapıyım,en sonunda yine en başa-kendime-döndüğümü fark ettiğimde.Uyarmadı demeyin,kendi kuyruğunu yakalamaya çalışan yavru köpek videosu bu kabulden sonra artık eskisi kadar komik gelmemeye başlıyor.Neden bilmiyorum fakat hiçbir şey eskisi kadar komik gelmiyor ya zaten...Şahane Pazar kaldırıldığından beri günden güne azalan bir neşenin taşıyıcısı olduğumu excelin her türlü şekil şukul grafiğinden tabiri caizse detect edebilirsiniz!Mutsuzluğumdan sadece içtiğim salebin tuzluluğu kadar şikayetçiyim.Beni atom altı parçacıklarıma kadar çıldırtan "üstünde düşünülmeyen,dr oetker süt ekle karıştır 3 dakikada hazır" hayatların arasında sıkışmak.Kuştur uçar,devrandır döner,kalptir kırılır,çocuktur düşer,kedidir aç kalmaz,köpektir üşümez,hayattır biter,insandır gider.Havanın azot oranı değilmiş o 78%,karıştır-çırp talimatlı hayatlarmış meğer.
Kalabalığın içine karıştığımda duyduklarımla anladıklarım/hissettiklerim öyle sağır edici çarpışıyor ki,ne fazladan bir çift göze gözümün değmesine ne de can yeleğinden hallice duygu kontrol mekanizmasını tekrar tekrar üstüme giymeye mecalim yok.İçimde herkes ayrı güzel,sizi bir köşeden oturup izlemeye ve çıldırmamak için kendi kendimi "bir gün her şeyin dolaşmış uçurtmaların ipleri gibi çözüleceği" masalıyla kandırmaya doyamıyorum.
Salep içerken hep saçlarımı sevdiresim geliyor.
Bu da İŞTE BENİM STİLİM..!

Sımsıcak deniz,gidemediklerimiz...

Yeni serilmiş temiz çarşafların teklifsizce mutlu ettiği,mandalina kokusuna karışmış kestane sıcağıyla annesinin dizinde uyuyakalan kız çocuklarının loş cuma geceleri nasıl böyle ışıl ışıl,doyasıya yalnız ve kış ayazına açılan pencere camlarıyla dürtülmeye muhtaç duruma gelebilirdi.O zamanlar bunun olabileceğini dahi bilmiyordum,aslına bakarsanız hala anlamış değilim.Annemin dizlerinde uyuyakaldığım cuma geceleri içimi üşüten tek şey,duştan sonra makineyle kurutmamak için mevsim fark etmeksizin inatlaştığım ıslak saçlarım olurdu.Onun bile güzelliği vardı,küçük yaşıma rağmen verdiğim kararların beni her daim iyi sonuçlarla çepeçevre sarmayacağını anlatıyordu.Senin kararın bu,mükemmel bir sonuç vermek zorunda değil ama senin kararın diye diye öğretiyordu.Şimdi dönüp baktığımda,karar verme-sonuç ikilisinin hayatımda böyle sağlam bir yerinin olması ve dahası her adımımda bu ikilinin varlığını topuk sesi kadar net duymamın kökleri sadece çocukluğuma dayanıyor,artık anlıyorum.Beni tanıyanlar,ne kadar kararsız ve iç dünyası highly unstable-ya da Serdar Ortaç'ın dediği gibi "binlerce dansöz var" kıvamında-bir insan olduğumu mutlaka bilirler.Kararsızlıkla boğuştuğum o konulara dönüp baktığım zaman,hepsinin marketten alacağım ekmeğin türünü seçmemle o günkü sabah dersine gidip gitmeme tercihinde bulunmam arasında çeşitlendiğini görüp rahatlıyorum.Küçük şeyler,onlar üzerinde karar vermem gerektiğinde beni yalnızca baktığı şeye odaklanabilen ve sonuçlarla alakalı yığınla istatiksel bilgi oluşturarak kendi komuta merkezini -bir beyne sahip olduğum kabulüyle ilerliyoruz,küçük bir lol- çökertme yeteneğine sahip bir makineye dönüştürebiliyor.Her gün sapasağlam ve tam sayıda uzvum olduğu için ne kadar şükretsem az kalacağı gibi,benden büyük kararlar verirken hiç zorlanmayışım hatta arının iğnesini bıraktığı an ölmesi çabukluğunda kendimden emin oluşum da benim şükür sebebimdir.Bu sessiz akşamda karar vermek-kabullenmek-devam etmek sinek üçlüsünün bana ait genomun bir parçası olduğunu bana düşündüren bir anı aklımda salınıp duruyor.
Okula başlayana kadar dedemle yaşadığımız için,ailenin her zaman dışardan ona sarılan çekirdekten hariç kollarla sımsıcak bir yere dönüştüğünü düşünmüşümdür.Ananemler gibi dedem de o kolların sahibiydi benim için.Son nefesini verdiğinde 7 yaşındaydım ve üç gün önce geniş bir sofra başında "dedemin son günlerini bizimle geçirmesini" istediğimi söylemiştim.Nasıl olduysa,beni uyku tutmayan o pazar gecesi dedem gözümün önünde yığıldığında ölüceğini anlamıştım.Bütün gece düşünüp duyduğum her bilgiyi kafamda tartıyordum.Evde yaşına başına,erkek oluşuna bakmadan her türlü işte hepimizin en çok da annemin yardımına koşan o tatluşko dedem bana her sokağa çıkışında metro çikolata alırdı.En sevdiğim şey de o karamelini uzata uzata komiklikler yapıp dedemin hırıltılı gülüşünü dinlemekti o zamanlar.O pazar gecesi anlamıştım,bir daha bana metro çikolatası almayacağını.Annemle babamı sürekli ağlarken görüyordum,kardeşim ufacıktı ama o da dedemi seviyordu.Bunu,dedem her bezini değiştirmek için altını açtığında onun yüzüne işemesinden anlamıştım.Daha önce kimse ölmemişti balıklarım bile ölmemişti benim.Üçüncü günün sabahı uyandığımda,ananem yanıma gelip dedemin öldüğünü söylediğinde hiç ağlamadığımı "tamam ananecim" dedikten sonra kalkıp yüzümü yıkadığımı çok net hatırlıyorum.Evimiz tamamen boşaldığında artık dedemin hayatımızın içinde bir daha bulunmayacağına karar vermiştim,cenaze arabasını bahçede gördüğümde durumu kabullenmiştim.Sonradan öğrendiğime göre,devam etmem gerektiğini henüz o yaşımda biliyormuşum.Eş dost hep anlatır,en yakın komşumuz yalnız kaldığım için bana bakmaya gelmiş o gün.Ağladığımı,korktuğumu düşünerek odama girmiş beni bulamamış.Bakmış ki banyoda çamaşır sepetinin önünde renklilerle beyazları ayırıyorum.Komşumuz ne yaptığımı sorduğunda,"İyi ki geldin Memnune Teyze,çamaşır makinesini hep dedem çalıştırırdı ya annem yorulmasın diye,dedem artık yok,benim çamaşır makinesi nasıl çalıştırılır öğrenmem gerekiyor.Sen gösterir misin?" cevabını alınca beni kucaklayıp annemlerin yanına götürmüş.Akşamında kuzenlerim dedem öldüğünde neden ağlamadığımı sorduğundaysa "Ben dedem her sigara içtiğinde ağlıyordum,siz hiç görmediniz.Çok yaşlandığı için üzülüyordum,onu da görmediniz.Bana her çikolata aldığında onu güldürdüm ve dedeme teşekkür ettim.İyi insanlar cennete gider,cennete gidenler için ağlanmaz." deyişim çevrem tarafından bana ezberletilmiş en eski hatıramdır.
Annesinin dizinde ıslak saçlarıyla uyuyakalan bir kızın hatırasına daha çok benziyor aslına bakarsanız bu anı.Sanki düşünceleri akıllı telefonundan gelen bildirim sesiyle bölünüp duran,kalorifer sıcağından çok kendisini tanıyan birinin sıcaklığına ihtiyaç duyan benim değil.Temiz çarşafların verdiği altyazı misali huzuru odasının karanlığında kedisiyle paylaşan benim değil,içimde bir yerde hala var olduğuna inandığım devam etmenin zorunluluğunu bilen 7 yaşındaki kız çocuğunun anısı bu...
Bize verileni yaşamak,tabağımıza konulanı yemekle aynı şey değil ama "bunu bulamayanlar var" klişesi buna en az domatesin peynire yakıştığı kadar yakışıyor.
Cuma geceleri eskisi kadar güzel değil ve ben söylenenlerin,kendi kendimize verdiğimiz vaatlerin çırılçıplak bir savunma sisteminden daha yorucu olduğunu öğrenmiş birisi kadar güzelim.Bazen korku filmindeki o sahne geldiğinde gözleri apaçık tutmak gerektiği gibi,hayatın en önemli sahnelerinde de bazen uykusuz kalmak gerekir.Güzelim kestane sıcağı,mandalina kokusu,gazeteyle birlikte gelen çocuk eki çoktan yitip gitti.Kaybedecek bir şey kalmadıysa,kazanacağın her şey için gözlerini kocaman aç.Hala dizinde yatma fırsatının olduğu annen için;henüz deden kadar yaşlanmamış,belki de hasta olduğunu sadece tahlillerde hatırlamaya çalıştığın baban için gözlerini aç.Saçlarının ve hatta şu an yüzünün ıslaklığını hissedebildiğin için gözlerini bu kez sımsıkı aç.Bu sahneyi mutlaka görmen gerek,çünkü başrolünde sen varsın!
Ben çamaşır makinesi nasıl çalıştırılır hala bilmiyorum.Her seferinde annemi arayıp sorduğumda onun buna kahkahalar atmasını sevdiğim için midir yoksa o gün öğrenemediğimden midir,o da muamma...
Ve bu muammanın,bir gün yeniden mandalina kokulu kestane sıcağıyla bizi seven birinin kucağında uyuyakalıp kalamayacağımız belirsizliği kadar gedikli bir güzelliği var.
Uykusuz gözlerinden,verdiğin her kararın iliklerine kadar kendi fikirlerine ve duygularına ait oluşundan öpüyorum.Temiz nevresimleri serdim...yine bekliyorum.