Ne yapabilir insan,kendine bile tahammül edemediğinde?Düşüncelerimin veya söyleyeceklerimin hiçbiri buna bir cevap olmayacak.Bu konusu olan bir başlangıç değil,tamamen duygusu olan ve hatta bağıra bağıra can çekişen bir başlangıç.
Kendi canımızı kendimiz yakmakta o kadar ısrarcıyız ki diğer her şeyde olduğu gibi.Eninde sonunda o güzelliğin bizi bulacağına içten içe öyle fani bir zincirle bağlamışız ki kendimizi...22 yaşına bile basamamış bir insan olarak kendime acıyorum ve yorucu olan kısmı kendi ruhumdan başımı kaldırıp etrafıma baktığımda da acıyacak çok fazla şeye tesadüf etmekte gecikmiyorum.Bütün bu hayatın gailesi;düzenlenen yemekler,çocukları okuldan almalar,gününü nasıl geçirdiğini anlatma yarışlarında ter dökmeler,sadece yayı gerildiği için ok gibi atılmış dimdik kahkahalar,nedensiz ve gereksiz "haklısın" cümleleri,yarısı içilip diğer yarısı şikayet etmeler süresinde soğutulan çay,kim uğraşacak onu yapmakla diye rafta bekletilen kahve,baklavanın ille de antep fıstıklısı,insanın ille de her şeyde maharetli ve doğru olanı,göz yaşına karışıp aktığı için temizlenmesine gerek kalmayan maskara,kimseye derdini yani aslında kendini anlatamama ve şimdi de ocakta taşan süt.Hiçbirinin bir anlamı olmadığını,gerçek anlamı aramaya başladığınızda yani derin ve geniş kolda sıraya girmiş tek kişi olduğunuzu fark ettiğinizde anlıyorsunuz.Bütün bu anlamsızlıklar içinde "debelenme görevi",fayda getirmeyeceğini bile bile çabalamanın ekosisteme ait bir denge unsuru olduğunu kabul ettiğiniz anda vatan borcu gibi omzunuza yerleşiyor.
Magellan bunu okuyorsan,üzgünüm. Dünya'nın yuvarlak olduğunu sadece ve sadece kendi dünyamın yuvarlaklığını keşfetmeye mecbur bırakıldığımda kabullendim.Ne yaparsam yapıyım,en sonunda yine en başa-kendime-döndüğümü fark ettiğimde.Uyarmadı demeyin,kendi kuyruğunu yakalamaya çalışan yavru köpek videosu bu kabulden sonra artık eskisi kadar komik gelmemeye başlıyor.Neden bilmiyorum fakat hiçbir şey eskisi kadar komik gelmiyor ya zaten...Şahane Pazar kaldırıldığından beri günden güne azalan bir neşenin taşıyıcısı olduğumu excelin her türlü şekil şukul grafiğinden tabiri caizse detect edebilirsiniz!Mutsuzluğumdan sadece içtiğim salebin tuzluluğu kadar şikayetçiyim.Beni atom altı parçacıklarıma kadar çıldırtan "üstünde düşünülmeyen,dr oetker süt ekle karıştır 3 dakikada hazır" hayatların arasında sıkışmak.Kuştur uçar,devrandır döner,kalptir kırılır,çocuktur düşer,kedidir aç kalmaz,köpektir üşümez,hayattır biter,insandır gider.Havanın azot oranı değilmiş o 78%,karıştır-çırp talimatlı hayatlarmış meğer.
Kalabalığın içine karıştığımda duyduklarımla anladıklarım/hissettiklerim öyle sağır edici çarpışıyor ki,ne fazladan bir çift göze gözümün değmesine ne de can yeleğinden hallice duygu kontrol mekanizmasını tekrar tekrar üstüme giymeye mecalim yok.İçimde herkes ayrı güzel,sizi bir köşeden oturup izlemeye ve çıldırmamak için kendi kendimi "bir gün her şeyin dolaşmış uçurtmaların ipleri gibi çözüleceği" masalıyla kandırmaya doyamıyorum.
Salep içerken hep saçlarımı sevdiresim geliyor.
Bu da İŞTE BENİM STİLİM..!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder