Sana da, sana da elveda

Geçtiğimiz günlerde supotifayın 2018 wrapped listelerini yayınlaması üzerine uzuuunca bir süreden sonra ilk kez sanki koleksiyonuma eklemek istediğim çok güzel bi' yaprağın yere düşüşünü fark etmiş ve uçup gitmesin diye bütün yavaşlığımla ona doğru dönermişçesine arkamda bıraktıklarıma bakma ihtiyacı hissettim. Biliyorsunuz şarkılar zihinde ve zamanda yolculuk yapmak için mevcut hiçbir teknolojinin ezip geçemeyeceği kadar güçlü donanıma sahip tıngırtılı kapsüllerdir. Ben de atladım benim kapsülüme, gidebildiğim yere kadar hiç durmadan gittim. Bu yıl dinlediğim ilk şarkının "Elveda" olmasından ötürü mü yoksa kendi kaderimizi öyle veya böyle kendimiz belirlediğinden midir bilinmez, gördüm ki ben bu yolda ben olmayan ne varsa bırakmışım. Bakın bana benzemeyen değil, ben olmayan ne varsa. Buna yıllar içerisinde benliğime teğelle tutturulmuş ve hatta kör çivilerle monte edilmiş alışkanlıklar bile dahil.

Nerden başlasam bilemediğim için bu çay bardağı kıvrımlı yazı 8-9 haftadır doğurulamamış çocuk gibi içimde bana yapışık geziyordu ama tahmin edersiniz ki bu yaşta sözcüklere gebelik zehirlenmesinden yatak döşek olmaya hiç niyetim yok, en azından bir defa daha...Aslında bu konuda harekete geçme sebebim tamamen geçenlerde yazdığı yeni yazısını bana da iyi geleceğini öngörerek gönderen ve çok saygı duyduğum bir arkadaşım diyebilirim, muhakkak görüyorsunuz ki daha önce başka bi yazımda bahsettiğim bu 'Her şey her şeyi etkiler.' durumundan olsa gerek bana da iyi gelmiş. 

Kendime en son yazdığım mektubun süresi dolmak üzere. Anladım ki 5 sene önce istediklerim 5 sene sonra isteyeceğim şeyler değilmiş, daha doğrusu istediğim şeyler olmayacakmış. Bu beni hem şaşırttı hem de mutlu etti çünkü içimde bitip tükenmeyen devinimin taa o zamanlardan başladığına dair güçlü işaretler veren şeyler istemişim kendi bilinmez geleceğimden. Geleceğim gelirken bana sürpriz yumurtalar getirmeyi hiç ihmal etmemiş desem herhalde haksız sayılmam. En büyük sürpriz yumurtanın içinden de kendi benliğimin çıkması biraz şovdu bence. Bu koskocaman ve küçücük bir yılda slow müzikler eşliğinde gereksiz romantizmiyle omzuma yaslanır gibi gözükse de aslında beni yere çeken herkesten ve ceplerimde asla kullanmaya elimin gitmediği ama e bi ara lazım olur diye bütünlettiremediğim milyar tane 5 kuruş gibi ağırlık yapan ne yüküm varsa hepsini yollara serperek gezmişim. Ne kadar çok insana veda ettiğimi sayıyla değil ancak bundan bahsederken elinizi kalbimin üzerine koyarak hissettirebileceğim için nicel belirteçler kullanmayacağım. En zor olan her zaman bizim çok sevdiğimiz insanlardan ayrılmak gibi gelse de pratikte insanın sevilmeye ve biricik olmaya aç doğasından ötürü aslında her zaman bizi gerçekten sevdiğini söyleyen insanlardan ayrılmakmış. Öğrenildi. Kendi konfor alanından o duvarları yıka yıka ancak kendi başına çıkılıyormuş, kimse senin içerden kilitlediğin kapıları açmaktan ne mesulmüş ne de zaten kimsenin öyle bi beceri sahibi olabilmesine dair bir ihtimal varmış. Mantığınızla kalbiniz göğüs göğüse çarpışıyorsa ve sonunda biri kazanmasına rağmen bu mücadele tokalaşmayla bitiyorsa kendi çizdiğiniz yolda sarsılmadan ilerleyebiliyormuşsunuz. Herkes için olmasa da bazı insanlar için gerçekten akıl kalpten üstünmüş ama akıl akıldan üstün değilmiş. Her insan kendi kendinin çiçeğiymiş ve kendi kendini sulamayan her insan dudaklarından kurumaya başlayarak ölmeye yüz tutarmış. Su bazen ayrıldığı yere geri dönmek isteyene yol kimi zaman da gittiği yerden hiç dönmeyecek olanların mezar taşının yegane gözyaşıymış. Hepsi keşfedildi. Beni sevdiğini söyleyen siz insanlar da buna şahit olun isterdim ama siz yanımda olsaydınız ben zaten tüy gibi nazik benliğimi çelik dövdürür gibi şekillendiremezdim. Hayat sizi seven birileriyle her zaman daha kolaymış ama kıymetli olan benim için, sadece kendiyle yarışan diğer her insan için olduğu gibi, çoğunlukla zor olan. Sokakta gözümün çarptığı bakışların bile beni tedirgin ettiği (Yalan yok, hala kalabalık içinde olmak bi' meyve bıçağıyla derimi ince ince soyuyormuşum hissi vermeye devam ediyor.) hallerimden her gün işe gidebildiğim formuma erişmiş olmak kendi evrimimde hatrı sayılır bir seviye, dolayısıyla kendim için zor olanı başarmaya değil belki ama en azından zorlamaya devam ediyorum. Elveda şarkısıyla başlayan bir yılımın nasıl vıcık vıcık acılarla içten içe kaynadığına gelecek olursak, geçenlerde TVde denk geldiğim"1 Litre Gözyaşı" isimli diziden neden başrol teklifi almadığımı uzun uzun tartışmaya başlarız sizinle diye çok korkuyorum. Bütün bu kendimle savaşımda ve beni seven herkesi dudu peri şirretliğiyle etrafımdan itikleme suretiyle savuşturma sürecimde ne bela çekme özelliğimde ne de bela kavramı tarafından kolaylıkla ve afiyetle fagosite edilebilme durumumda hiçbir değişiklik olmadı, dolayısıyla itiklediklerim haricinde zihnimden oluşturduğum ama kanlı canlı varlıklara oturtturamadığım hayali karakterlerimin başıma ördüğü çoraplar bana bir penti alışverişimden daha pahalıya mal oldu diyebilirim. Hala ve ısrarla içten içe dişimin içi oyulur gibi öfkemi derinleştiren bu durum içimdeki Zeyna'yı dürtükleyip dursa da kendi halinde sıradan bir beyaz yakalı sakinliğinde yaşantıma devam etmeye çalışıyorum. Bütün sene boyunca yaşadığım kayıplara iki antika nesne bile eklemişken açtığı kanalda ilerleyemeyen beceriksiz farelerin hesabını tutmaya çalışmak için bir hayli "non-fareli köyün kavalcısı" olduğumu fark ettim, eh annemin de her zaman söylediği gibi bir masal kahramanı olmak için fazla mantıklı ve dağınık saçlıyım nihayetinde...

Bu nereye kadar böyle devam edecek sen nereye kadar böyle dans ederek kılıç çeken biri olmayı sürdüreceksin Minel aka kumral öfke derseniz, hayat sizin ve benim gibi sürprizlerle dolu ve asla bir saniye sonrasını bilemeyiz, hele de bu yazıyı yazan kafası her daim karışık ben ve bunu okuyan kafasını karıştırmaya meraklı siz gibi insanlar hiç bilemez. Elimde olimpiyat meşalesi edasıyla gezdirdiğim starbucks kahvemle başladığım, hapşırıklarım gibi beyaz fona bakınca ansızın çıkagelen yazımı kedim yanı başımda horlarken bitiriyorum. 

Bütün bir senedir kendimi uçurumlardan atıp denizlerde boğuyorum, dirilip taklalar atıyorum, sürünüyorum ve hatta şu sıralar ay akşamdan ışıktır söyleyerek sabahları 06:33te servise doğru koşmaya başlıyorum. Bazen sırf kendimi dinlemek için gece yarılarında uyanıyorum ve karşılaştığımızda sizin gözünüzün ta içine bakarak gülümsüyorum. Kendi çırpınışım ruhumu dinç tutuyor, fitliğimi buna borçluyum. Spor oluyor. 

Ben dümdüz ve sıfatsız ben, buraya "evimi, ocağımı, yuvamın sıcağını, yarimin kucağını bıraktım da" geldim. Burda belki şansımın yaverliğiyle belki de ananemin duasıyla yaşıyorum. Sezen'in büyülü sesinden dinlediğimiz o sözler her ne kadar bu maceraya atıldığımızda ölmeyeceğimize dair hepimizi cesaretlendirse de ruhsal esnekliği olmayanlar ve romantizm bağımlıları...lütfen evde denemeyiniz.

Kuşlar yasına gidermiş...Sen nereye?

Akciğerlerimin tam ortasına batar gibi ince ince,keskin ama kedi tüyü solumuşum gibi hafif denebilecek kütlesiyle gıdıklayan ve buna tam gülümseyecekken kürek kemiklerimin arasında ta içimde çarpa çarpa can çekişip bir türlü ölemeyen bir kuş gibi çırpınan şey...Tam konuşacakken sesimi korkudan titreten,sustuğumda beni bana mühürletmeye yeminli gibi sıcak ve ağdalı damgalar vuran.Uykuları beşe,sekize,ona,sana,buna bölen.Pılını pırtını toparlayıp Jüpiter'e taşınmışçasına ağır gelen bedeninin üzerine hantal bir şekilde her saniye daha da yığılan.Ağlatmayan ama asla güzel bir şeyi kokladıktan sonra onun peşinden gelen ohhhhh sesinin doğallığında gülmene müsaade etmeyen.Bedenen seni hep küçücük yerlere sığdıran,ruhen seni varoluşuna bile sığdıramayan.En sevdiğin şarkılardan ziyade kendi sesini dinleten,kafanın içinde senin sesini kendine vokal eden.Uzaktan bakanlara "Olur öyle arada,mevsim geçişindendir hem takma kafana tokadan başka bi şey.Canın sıkılınca alo de yeter,hadi sağlıcakla..." dedirten.Yaklaştıkça kendi içindeki çözülmezliği ve aslında kristal kırılganlığını meraklılarının gözüne sokan.Elindeki cam bardakları küçük bir leylalık anıyla kaçırıp yere düşürdüğünde seni ortasında bırakan,kımıldatmayan,ne ileri ne de geri...Tuz buz.Bunun adı tuz buz.

Küçüklükten beri duyduğumuz birini kırmak zırvalarının gerçekliğiyle yaşadığım şoku henüz atlatabilmiş değilim.GERÇEKMİŞ BU.Yalnız bu gerçeklikte sıklıkla atlanan ve aslında bize asıl anlatılması gereken şeyden kimseler bahsetmemiş.Okuyucunun hayal gücüne bırakılmış da olabilir ama biliyorsunuz ki okumayan bir nesil akıncılar gibi geliyor dolayısıyla tehlikedeyiz.HER birimiz bunu GERÇEK ANLAMIYLA tecrübe edeceğimiz o gün için tehlikedeyiz.Tehlike tuz buz olmak değil.Birine,birilerine hele kendine bile kırılmak değil.Bize hep anlatılan şuydu biliyorsunuz eheheheh birini kırdığınız zaman bunu telafi etmelisiniz çocuklar,gönlünü almalı ve özür dilemelisiniz çünkü birilerini istemeden de olsa kırmak kötü bi şeydir ehehheheh?Hazır olun,küfretmeden eleştireceğim.Hiç kimse bize,karşımıza her türlü insanın çıkabileceğini ve bu insanlardan bazılarının çok yönlü düşünebilme yeteneğinden yoksun olabileceğini ve böyle zamanlarda kendi kendimizi sulamamız,çiçekten farksız ruhumuzun ölmesine böyle damla damla da olsa engel olmamız gerektiğini bakın hiç kimse söylemedi.Bazen farkında olmadan etrafımızın bu insanlar tarafından çevrilmesine sudan çıkmış balık bilinciyle müsaade etmiş ve ritüel ateşinde kurban edilircesine tam ortalarında böyle tuz buz olabileceğimiz konusunda kimse uyarmadı bizi.Tuz buz oluşumuz kalınca bir demir çubuksa metrelik;birinin söylediğine,ötekinin bakışına,berikinin senle dalga geçmesine kırılmak o çubuğun bir atomuna bile denk değil bunu hatırlatma ihtiyacı duydum şu anda...Sen kendi içinde tuz buz olurken;sana böyle dokunan herkesle arandaki yolların,köprülerin ve başka insan eliyle yapılmış/yapılabilen her şeyin de yerle bir olduğunu da fark ediyorsun sinemada bilet aldığın filmin başlamasını bekler gibi takip eden gözlerle bakarken.Herkesin kendi içinde bir kıyameti var işte,kimininki koptu kopacak kimininki çoktan koptu benimki gibi.Her yer ve yerle birlikte eski görüntüler de toz duman oluyor.Ne sesler var ne yüzler sadece ciğerlerimin ortasında bana sürekli kendini hatırlatan maddenin beşinci,insanın ikinci hali: tuz buz.Bütün sahneler yerle bir olurken ben zemine çarpana kadar benimle birlikte düşüşüne hayranım sevgili B12,lütfen beni üzenler listesine ismini ekletme ve hafızamda delikler açmaya devam et.

Kıyametlerin de bir sonu var elbet...Ben benimkini bekliyorum uzunca bir süredir.Alelade uzatılan ele tahammülüm,dostane uzatılan ele de güvenim kalmadı desem yine kumral öfkenize onun cinsinden kızar mısınız..?Geri çevirdiğim o nazikçe uzatılmış ellerinizden öpüyorum.Tahammülümü ve güvenimi çok başka yerlerde harcadığımı utanarak da olsa itiraf ediyorum.Bana kızdığınız ve beni uyardığınız her konuda sonsuza kadar haklıydınız,kim olduğunu bilirsin sen'ler sizi...Ben de şansını ve ona verilen tüm yetkilerini önce yolunu düzeltmek sonra da düzeltemediği o yolun yönünü değiştirmek için harcayan ve gerçekten hep hissettiğini söylediği gibi hayat tecrübesiyle de 16 yaşında olan bi kız...Yaklaşık bi yedi yılı böyle aniden yükleyince yıkıldı dağıldı ortalık,mazur görün.Annem öyle yapıyor çünkü.Çok yaklaşınca tuz buz olan hallerimden parmak ucunda geçip gidiyor malum itfaiye eri de olsan bir insanın içindeki yangına çare sen olamazsın,kendi olur.Ben benimkine olamıyorum ama şöyle söyleyeyim beş top varsa elimde hepsini çevirmem gereken,çeviriyorum o topları bi şekilde ama kendimi sık sık kendi elimden kaçırıp düşürüyorum.Hepsini düşürsem de ne fark eder ki gerçi?Ok yaydan çıktı.Her şey yavaşça silinip gidiyor,bana dair şeyler bile...Ama biliyorum ben hiç olsam da,kim için neysem hep öyle kalacağım çünkü eninde sonunda her şey özüne dönüyor.Biyolojik olarak bile bu böyle: birtakım işleri yapabilme yetisinden yoksun bir bebeğin zamanla yine birtakım şeyleri yapabilme yetisinden yoksun olan yaşlıca bir hale evrilmesi,bir diğer anlamıyla da insana aslında korunmasızlığının ve zayıflığının onu bir insan yaptığını ispat etmesi gibi.Her şey özüne döner.Vazgeçtim kafataslarının içindekilerle dövüşmekten.Sadece,

Aman aman yandım amman

Kurşun gibi izler

Son bakıştaki o gözler kaldı aklımızda.

Dövüşmek için sadece bu kaldı artık.Sol köşede ben,sağ köşede bazı bakışlar.Hepsi bu.Hayatın karşıma çıkarttığı ve derin derin içimi oyduğu küçük sürprizleri,midemin artık isyana kalkışını,ismi "çok uzak fazla yakın" olan filmleri ve bazı gün batımlarını saymazsak log fazın ortalarını geçmek üzereyiz.Baş ağrıtan bütün ufuk çizgileri bir bir kayboluyor.Yüzümüzdeki bu metanetse keskin bir yara,onun da dediği gibi...Tansiyon tehlikesi olanlar dil altı haplarını aldıysa ve kemerleri bağladıysak aynanın karşısında her gün tekrar edileni soruyorum şimdi size:

-Kuşlar yasına gidermiş ya...Sen nereye?