Demek insan gece gece bi kase az pişmiş nohutu kaşıklarken de sorabiliyormuş kendine en önemli soruları.
Hayattan öyle çok zarar gördüğümü anladım ki içinde kedimin olduğu uçsuz
bucaksız bi odaya kendimi saklamak
istiyorum; ne eksik ne fazla. Neden böyle
oluyor nasıl oluyor bilmiyorum ama
kendimi eninde sonunda analı kızlı çorbasının bir parçası olarak
buluyorum sürekli. Anneme bi bebek gibi
hala sormak istediğim o kadar çok soru var ki. Neden anne nasıl anne neden böyle anne diye, biliyorum daha soru işaretimin noktasını
koymadan pır pır eder yüreği. Ona yakınsandıkça teğet
noktası henüz keşfedilmemiş devasa bir gezegene dönüşen bu
parabolün kolları tam olarak ana kucağı.
Annem dedim çünkü babalar o kadar içinde değil
sanki hayatın, içinde ama onla bir olan cinsten değil işte. Besleyen,
doğuran ve oksijen gibi her daim orda
olan tek şey kadınlar sanırım. O yüzden midir
ki bu dünyanın en büyük çilesini
bu kadınlar sırtlanmış,
arkadan gelene yetişene mi devriliyor o kadının
kamburu sanılacak kadar uzun zamandır taşıdığı o yük. Yük diyorum, doğrusu o çünkü. Seni aşağıya çeken değil
midir yük? Halbuki hayatımız bizi
yukarı kaldıranlarla, yükseltenlerle
ekili bir bahçe olmalı diye düşünüyorum. Hayat kaldırılan başlarla güneşe dönen taç yapraklarla göğe bırakılan dualarla devam ediyor nihayetinde.
İşte bazılarının “hayat bi şekilde devam ediyor işte” dediği şekil bu olsa gerek.
Anne, seni artık çok iyi anlıyorum. Baş etmek
zorunda kaldığın her şey için çok üzgünüm.
Senin de hep dediğin gibi büyümüş de küçülmüşlüğüm keşke biraz daha aşkın ve taşkın bir yönüm
olsaydı da sana daha çok destek olabilseydim. Gel gör ki senin ve diğer tüm yoldaşlarının dediği gibi,
anne olmadan anlayamıyorsun
tam olarak galiba. Düşün bu
yarım anlamışlığım; tam anladığımda dağlara taşlara özür dilerim anne diye bağıracağım
galiba. Ben de pek böye değildim anne, bir anda mı oldum yoksa sahnemin perdeleri bu kadar
çok alkışı görünce
dayanamayıp gözyaşlarımla mı açıldı…bilemiyorum
ki. Depremde ölmekten ve yeterince
sevilmeden kalbimin sevilebilecek taraflarının söneceğinden çok
korkuyorum. Anlaşılmamakla yaraşır oldu yaş aldıkça bu korkularım. Halbuki dünyadaki
en saçma isteğin bu olduğunu hiç söylememiştin
bana. Yine de saygı duyduğun ve her seferinde kırmadan
bu korkumu bile sadece dinlediğin için teşekkür ederim sana.
Kendimi hem tek hem de çok
hissediyorum, 27 yaş semptomu olabilir bu kızım ben
de böyleydim, desen keşke. Sana bunları anlatmam lazım tabii, annesin diye müneccim
değilsin ya. Müneccim olan benim bilirsin; kutsandığımı düşündüğüm tek
bir konu varsa o da mantığım bu
kadar su yüzeyinde kalabilirken 6.hissimin
de kaldırma kuvveti sorularına konu olabilecek kadar var olabilmesidir.
Şimdi sen bunu okusan, ay minel ne
yazmışsın böyle dümdüz söylesene kızım şunu, diye beni çağırırdın yan
odadan. Yaşadığım her şeyin,
her duygunun ve her korkunun hayata dahil olduğunu ve insanı ne sıfatla
olursa olsun önce insan olarak kabul etmem
gerektiğini bana öğrettiğin için sağ ol
diyorum. Tabii, yine uzun oldu. Diyorum ya hep bi anlaşılmama telaşı. Sizi
de böyle dinliyorum işte, beynimin içinde sonu gelmeyen olasılıklar silsilesiyle doğan düşünce
yolakları. Kanser gibi bi şey, her insanda başka yürüyor bu olasılıklar. Şu an fark ettim. Babamı yalnızlığıyla seni çokluğunla
kabul ederek büyümüşüm.
Sahi büyümüş müyüm, inan
bilmiyorum. Yetişkinliğimin pik yaptığı bu
statüde bu kadar çok anne diyişim halis midir değil
midir, sözü bilgisinin yorgunluğu altında ezilmeyen siz savaşçılara bırakmak istiyorum.
Son zamanlarda göğsümün içinde bi gökyüzü açıldı sanki anne. Nasıl oluyorsa kocaman oldu sanki,
herkesi her şeyi sığdırdı içine de
hala sığdırmak istemediklerim var. Kapıdan kaçıncı çevirişim,
saymadım. İstemiyorum onları içerde. Bugüne kadar mültecisiz
hava sahası olan bu gökyüzümün ozon
tabakasını deler geçer bu
pakistani haller anne. Ben bensem, bu yüzden
benim. Aklımla neşemin aşkımla üzüntümün böyle kardeşçe yaşayabilmesinin
tek sebebi benim ben olmam. Benim ben olmamı sabırla beklediğin için teşekkürler anne.
Sabrımı senden almışım, gözlerim yerine. Olsun zaten bu kadar ağlamak yeşil gözlü birinde daha filmografik olabilirdi
belki, oysa ben hep gerçek
olmayı tercih ederim bilirsin.
Dokusu olan, kokusu olan, tadı olan.
Var olduğum görülsün isterim, sesim duyulsun, lafım nispeten daha az bölünsün ki cümlelerimin
tadını alsınlar. Ama bunlar olmayınca o göğsümün içinde açılan
koca gökyüzü var ya
anne, simsiyah oluyor. Şimşekler, yıldırımlar; ben onlardan da korkarım bilirsin. İnsan kendi göğünün gürültüsünden de korkar mı kızım, dersin şimdi. Sınırlarını çok iyi
bildiğin ve hiç bilmediğin şeylerden
korkmamak aptal bir cesaret olur. Cesaretin bu türlüsüyle o kadar cebelleşim ki hayatımın son dönemlerinde, onu her gördüğümde
11.kattan aşağıya bakan kendimi aşağıdaki kaldırımdan görmüş kadar
dehşete kapılıyorum. Aşkın ve
inancın sarsıcılığı ve hatta bükücülüğü de
bundandır anne. Hep ben mi senden öğreneceğim, bu
da benim sana 27 senelik hediyem olsun.
Kendimi özene
bezene iştahla yapılmış nohutun
bittiği tabağın içindeki donmuş yağları gibi hissediyorum anne. Sıcak suyu görene kadar senden miras aldığım
sabrımla, yaşamaya devam.
Seni çok
seviyorum yerine bu sefer: seni çok iyi
anlıyorum.
