Sıfır Bir Sıfır Bir

Yazmaya başlarken kalbimin telaşlı çalı kuşu ruhumdan da tez canlı olduğunu hissedebilseydiniz etrafınızda uçarken çarpma ihtimalimin olduğu her köşeye yumuşacık yastıklarınızı dizerdiniz. Kamran olmadığınız için hissedemiyor olabilirsiniz, endişeye gerek yok...

2018.

Sen neler getirdin neler götürdün öyle benden? Getirdiklerine şükretmekle götürdüklerine lanet mi okumalı yoksa göğe baka baka kendi umudumda mı kıvranmalıyım çözemiyorum çoğu zaman.

2017 yılının son günü benim olmayan ama çok da aşina olduğum kırmızı bir tekli koltukta sadece belimin mindere değdiği bir halde gözüm televizyonda, dilim etrafımdakilere cevap verme yarışında, kalbim beni katlayıp cebinde taşıyabilecek güçte birisinde, aklımsa gelecek günlerin bulmacasındaydı. İlk defa soğuk bir yerlerde fiziken bulunmayı böylesine istiyor oluşumun sıcaklığında ısınarak endüstriyel şekerin kanıma karışmasıyla "yeni yıl" moduna her dakika daha çok giriyordum. Sonra saat birden bire 00:00 oldu, o sonrayı kovalayan başka bir sonrada bir sabah kulağımda gürültüler koptu. Sonra yine birden bire odamın kapısı üzerime kilitlendi. Ben her açmaya çalıştığımda üzerime bir kilit daha vuruldu sanki. Kedim huzursuzlandı, ben çok ağladım, insanlar hep teselli etti. Sonra kendi kendimi bilmediğim bi karanlığın içine attım, karanlıkta diyalog etkinliğine sırf bilmediğim bi karanlıkta bulunmam gerektiği için bilet alamayan ben, bilinmez ne varsa bilmek istemezmiş gibi peşine düştüm. Sonra bi gece geldi, usulca uğurladı gündüzü. Hiç kimse bilemezdi o gecenin başka emelleri olduğunu, öyle sakin öyle her geceden biri gibiydi. Siyah şapkasıyla, uzun mantosuyla sarıldı hepimize. Yavaş yavaş kanımdaki bütün Polyanna hikayelerini sildi, ben uyurken o benim aklımdan kendime acımışlığımı ve içimin düşünmekten cayır cayır yanmış kül olmuş evlerini bile sildi,süpürdü. Sinsi ama düzenli biriydi o gün gelen gece. Prensipliydi de, arkasında tek bir iz bile bırakmamıştı. Sabah geri geldiğinde başka bir dünyaya yatırdığı herkesin yastığı hala sıcacık ve pamuk gibiydi, yüzlerindeki uyku mahmurluğunda bir zerre bile karanlık bulamazdınız. İşte o geceden sonra hiçbir şey yeni yılı beklediğim o rahatsız pozisyondaki rahatlığımı bile bana getiremedi.

Bambaşkalaşmak. Geldi mi hiç başınıza? Henüz gelmediyse şanssızsınız, insan kendi haliyle başka formlarda tanışmaktan daha iyi bir tecrübe kazanamaz diye düşünüyorum bütün bir hayatta. Başıma gelenler beni başka bi kız yapmadı diyemeyeceğim, bence insan doğumundan itibaren tek bir huyunu bile kaybedip yenisini kazansa ya da 20 yıl o şehirde yaşarken gönlüne değecek bir süre şu şehirde yaşadıysa o insan artık o insan değildir. Canlılığın en büyük kanıtı solunumdan öte budur. Ben capcanlı ve yeni bi kızım, hani şu eskisine bin bir kulp taktığınız beğenmediğiniz eleştirdiğiniz ve es kaza beş çeneyle doğmuş olsaydınız beş çenenizle birden bile eleştirmek isteyeceğiniz o kızın yenisi. Gıcır gıcır, parlak kırmızı bir çift çizme gibiyim. Eski benliğime dost olan bu yeni kızı sadece ben istediğim için doğurdum, ben daha az yorulayım diye ben doğurdum. Yoksa senin doğurmuş olduğunla hiçbir alıp veremediğim yoktu annecim, bil isterim. Sadece yeni bi kız, yeni bir kitap gibi okunacak, sayfaları buluşturulacak ve en sonunda tüketilecek yeni bir tanesi. Daha iyisi, daha kötüsü diye yorum yapamam belki ama eskisinden farklarını sayabilirim. Mesela, zihnin fizyolojiyle bir bütün olmasından mütevellit eskiden yorganlara sarılsa bile ısınamayan bu kız artık en sevdiği şortu ve tişörtüyle kar soğuğuna sarılabilir. Çaya kahveye asla şeker atmaz, kimseye ikiden fazla ısrar etmez çünkü bilir ki söz konusu ısrarsa iki bütün sayılardan daha büyüktür. Kendi için kimsenin ağlamasına müsaade etmez bu kız, kendi kendine yetmeyi becerir ama kendi kendine hiçbir zaman yetemediğini de Atilla İlhan'la yarışırcasına bir mıh gibi aklında tutar ve büyüdükçe büyür gözleri. Biraz olsuncudur bu yeni kız "napalım olmuyorsa olmuyor biraz şarkı söyleriz, biraz yazı yazarız, eşe dosta iki tepsi kurabiye kocaman bir pasta yaparız oyalanırız zaten hemen gelmez mi yine gece?"cidir. He cici midir, bak o tartışılır. Yüzünüze dik dik ve size asla ihtiyacı olmadığını öğretir gibi bakar. Eğer bu kızdan bi şey öğrenmek isterseniz, bununla başlayabilirsiniz. Peki ya zaten ondan bi şeyler öğrendiniz ve ona bi şey öğrettiyseniz ama artık hayatınızda ona yer yoksa? Bir sokağı dönerken rastladığınız bu yeni kızın bakışlarından kendinizi korumak için Prof.Snape'den karanlık sanatlara karşı savunma dersi almanızı öneririm. Gel gelelim sizi uyarmakta fayda var, bir kere bulaştınız mı bu kıza yenisi eskisi bi yerinden bulaştıysanız geçmiş olsunu bir borç bilirim. İster kaf dağına taşınıp Ikea sponsorluğunda döşediğiniz evinizde ismini telaffuz etmekte güçleneceğim kahvenizi yudumlayın ister sizi iyi hissettiren aşığınızla her gece hafızanızı yerinden oynatabilecek güçte alemler yapın ister hacıya hocaya bel bağlayın, merak ediyorsanız her yolu deneyin. Bu ismi bir kere telaffuz ettiyseniz yüksek doz sevinçle, hüzünle, sevgiyle, öfkeyle yalnızca bir kez ettiyseniz o anları unutmak için harcayacağınız bütün eforu başka şeylere kanalize etmenizi tavsiye ederim zira yenisiyle eskisiyle başka bir Minel sokamazsınız hayatınıza. O soktuğunuz ancak çomak olur. Peki sen bunu nerden biliyorsun da böyle emin konuşuyorsun mu diyeceksiniz? Söyleyeyim, yeni kıza hoşgeldin dediğimde hoşbulduk deyip bi solukta bunu anlattı. Göz yaşımı gömleğine sildiğim, silemediğim her birinize ayrı ayrı bağlı ve hepinizden bağımsız yeni bi kız. Sevdiğinden, onu sevenden, karşılıklı seviştiğinden ve sevmeyi denediği herkese bağlı ama onlara bağımlı olmayan bi kız. Kendisi farklı, kedisi aynı.

Hangi yıl gelirse gelsin, silemeyeceğiniz ve değiştiremeyeceğiniz şeyler olacak. Şimdi bi başkası tutar ellerimi, dediğiniz anda kabul etmelisiniz ki o bir başkasıdır. Herkes biricik ve özeldir. Kalbini yumuşatıp içinde yer ettiğiniz her insandan ayrıldığınızda hatrı sayılır bir boşluk bırakırsınız geride. Benim boşluğum da her zaman olduğu gibi gelecek yıl da elinizi uzattığınızda erişebileceğiniz kadar yakın olacak size. Tıpkı sizin bende açtığınız boşlukları da benim el yordamıyla gece karanlığında bile bulduğum gibi. Üzülmeye gerek yok, içimizde kendi keşfedilmemiş gezegenlerimizin yer yüzlerini böyle böyle oluşturuyoruz. Hayatın ta kendisi bu olsa gerek, sadece bu yıldan değil gelecek olan tüm yıllardan tek dileğim üzerinde canlıların yaşayabildiği o gezegeni bizzat keşfedebilmek.

Beni unutmayı deneseniz de, denemeseniz de bu su hiç durmaz. Yıllar geçse de, insanlar gelip gitse de zihninize türlü oyunlar oynasanız da orada olduğumu kabulleneceğiniz bir ömür diliyorum. Belki kumral öfke, belki hırçın bir vaşak, belki yanlışlar prensesi Inge Bruckhart, belki de uysal bir kedi. Ben o baktığınız ve beni görmekten kaçındığınız şeylerden birinde atomlarımızın ne olursa olsun çarpışmış olduğuna şaşırarak size gülümsemeye ve dallarım kuruyana kadar sizi yeşil yeşil taşımaya devam edeceğim. Ben yenilendim diye siz de yenilenecek değildiniz ya! Gıcır gıcır bir çift kırmızı çizmenin dallarında yeşil yeşil, her mevsimden sen, sen, sen ve sen evet bi de sen. Köklerimden göğüme ben senin olmadığını iddia ettiğin o şeyi arıyorum, peki sen ne arıyorsun burda?

Yeni yıl ağacımızı aşağıya bırakıyorum, başımızdan geçen her şeyin onu güzelce süsleyeceğinden eminim. Birlikte geçireceğimiz bu yeni yılda da gagasıyla zihnimizi bile didiklemeye yemin etmiş kargalardan ve belediyenin budama meraklısı hain çalışanlarından uzak, musmutlu olmasa bile huzurda boğmaya yeminli güzel seneler.