YAĞMURLARLA,AKLIMIN İNCESİNDE

Hiç imdat diye bağırılacak bir şey yaşadınız mı?Fiziksel bir saldırıya uğradınız mı mesela ama anlık eşek şakası olanlardan değil,gerçek bir saldırı.Genelde hep olumsuzlukları üstüne çekmesiyle arkadaş (bu kelimeyi kullanmayı özlemiş miyim?) nam salmış birisi olarak aslında ben bunlara çok az denk gelmişim şimdi baktığımda.En net hatırladıklarımdan birisi Hagridimsi (sadece enlem boylam adına konuşuyorum) bir tinercinin Aksaray meydanına gelmeden hemen önce metro çıkışında beni kucaklaması sanırım.Tesadüfler ve şanssızlıklar silsilesi sonucu yalnız ve ortalama bir NBA oyuncusunun kürdanı kadar olmam beni bu yaşanan olaya sürüklemişti.Bir elindeki şarap şişesiyle beni dengelemeye çalışıyordu,bildiğiniz ayaklarım yerden kesilmişti kokulu bir ağaç dalına asılı kalmış gibiydim.Tek hatırladığım tinerciyi tekmelediğim.Aslında o anda bağırdığımı çığlıklar attığımı düşünüyordum,birileri beni görene kadar tinerciyle debelendim.Sonra iki kişi geldi,tinerci beni yere bıraktı ve ben Pertevniyal'e yürüdüm.Koca bir hiç başıma gelmiş kadar olağan bi edayla yürüdüm.Sonra günler geçti,çok hastalandım,doktorlar hiçbir şey bulamadığı için annemler bi şey Minel'i korktu herhalde diye düşünmeye başlamışlardı.Gelip bana sorduklarında 'o an' hatırladım.Tinerci beni yere bıraktığı andan sordukları o ana kadar hiçbir şekilde bu olayı tekrar düşünmemiştim (-mümkün olduğunca kötü olanı arkaya itelemeyi adet edinmiş bir beyin benimki,başarılar tartışmaya açık).Olayı tekrar hatırladığımda,gerçekten hatırladım.Bağırdığımı sanmıştım,aslında sesim bile çıkmamıştı.Tekme dediklerim bile uyuşmuş bir vücuttan çıkan birkaç seğirmeden ibaretti.Yaş ve tecrübe kıtlığıma binaen etkilenmiştim,korkmuştum.Ama asıl konu korkum veya yaşadığım olayın göreceli sarsıcılığı değil.En başta sorduğum soruya kendi cevabım bu.Peki neden böyle bir soru sordum?Çünkü kendi içimde istemsizce daldığım dehlizlerden çıkamaz,kurtulamaz oldum.Gittikçe yoğunlaşan,çığ gibi büyüyen ama bir yere dank ettiğinde dağılıp son bulmayan düşüncelerim beni ele geçirdi.Düşünceden ziyade çıkmazlar zincirini atom edinmiş bir slime (kafamın içindekine en yakın bu oldu yine trajikomik!).45 kilo kalan bedenimin ağırlık merkezi nerdeyse kafamın tam ortasına kaydı.Fizyolojik olarak güçsüz,psikolojik olarak paramparça olmak.Nasıl oldu neden oldu bilmiyorum açıkçası.Zamanla,insanlarla birlikte yaşaya yaşaya,bir şeyleri kaybede kaybede belki ama en çok konduramadığım her şeyde kendimi bula bula oldu belki.Tüm bunlar olurken suskunlaştım,dışarıdan normal gözükebilen herhangi biri kadar.Her şeyi bırakıp kendi içime baktığımda korkunç bir savaş görüyorum,kazananı kaybedeni olmamış-olamayacak.Sonra gidip normal insanların zevk aldığı,bayıldığı şeylere,yaşıtlarımın kendini yalnız hissetmemesini sağlayan (aslında hepimiz hastayız,çoğumuz farkında değiliz) türlü sosyal medya aktivitelerinde bulunuyorum.Benim için hiçbir anlam ifade etmeyen kim-nerede-ne yapıyor üçlemini günlük çengel bulmaca gibi önüme koyup kendime 'sadece kafanın düşünmekten ağrıyan katmanlarından kurtul,sentetik ritme uy,sonrası söz uyku' diyorum.Sonra uyku geliyor.İçinden dinlendiriciliği,umuda bağlayıcı,rahatlatıcı,unutturucu tüm özellikleri absorbe edilmiş uyku.Olduğum andan beni kopartan,bir nedene bağlayamadığım ama insanlar ve hayat düzeni tarafından içime bırakılmış acıyla kavgama mola yeri olan uyku.Acı da öyle garip iğneleri olup insana batan bi acıdan ziyade,koskocaman benim bu birini severken kullandığım koskocaman kadar koskocaman bir yığın.Camii avlusuna bırakılmış gibi,yeri yurdu belli değil ama bana kalan bir yığın.Şakaklarımın arasındaki elektriksel yükü duyuyorum.Kalabalık yerlere gittiğimde parmak uçlarıma iniyor,bir şeylere ve birilerine dokunmak benim için birkaç voltluk hislere dönüşüyor ama dikkatinizi çekicem içimdeki her neyse azalmıyor.Gitgide,kendi etrafına tebeşirle bir kutu çizip içine çöken kızın karikatürüne yaklaşıyorum.Yaşamak başımı ağrıtır oldu.Uykularım kendi çığlığımla biten ama aslında bitmeyen korku filmlerine dönüştü.Sahi siz kirazın tadını alıyor musunuz?Rüzgar sizi hafifletiyor mu?En son kime sarıldım diye düşündüm bugün.Oyuncak filime.Ne zaman gerçekten ekmek mayası gibi kabarsa içim size dökülmek için bıçaklarla kesiyorsunuz.Aynadaki suretim hep buğulu.Gözlerim bulunduğum hayata ve içinde yaşadığım ülkenin orijinal koşullarıyla beni diri diri gömmesi gerekirken hala bir tesadüfle yaşatmış olmasına dolu dolu.En başında anlattığım gibi,tehlike anında hep imdat çağrısında bulunduğumuzu sanıyoruz ama ne sesimiz çıkıyor ne de dışarı çıkmak isteyen cılız çığlıklara kulak kabartanların sevgi çemberindeyiz.Kim ister susturulamayan hisleri,düşünceleri,korkuları,kendi içinde boğulup boğulup ölmemeyi?Ben hiç istemedim.Zaten ben hep eşektim.Sevmediğim ot ne zaman bu kadar değişti ama bilemedim.Kimseye ne kin ne nefret,kendine bıkkın,beni anlayacak insana hasret.

DİLEK TAŞI

Efkarım birikti,sığmaz içime.Bin sitem etsem de azdır kadere,gülmeyi unutan yaşlı gözlere mutluluktan haber ver dilek taşı...
O kadar içten ve benim için söylüyor ki Gülden Karaböcek,bazen rahat rahat perişan olmanın ve ağlamanın en temiz yol olduğunu anlatıyor gibi.Söylediklerinde çok haklı.
Bugün benim doğum günüm.2 mayıs.Mutlu olmak zorunda değilim ama tükenmek nasıl bu kadar gerekli bir sorumluluk gibi üzerime yapışabiliyor.Ertelenemeyen bir alarm gibi hayatımın her yerinde bangır bangır çalıyor ve Gülşen'in bangır bangırıyla uzaktan yakından alakası yok.İçimde çok büyük boşluklar açıldı.Kaplama yapılması gereken dişimi kanal tedavisi yaptırıp bırakmam gibi,beni yiyip bitiren şeyleri de 'olsun' diyerek rafa kaldırışlarımın sorumlusu elbette benim ama çok farklı anlamlar yükleyip durduğunuz üstüne 'düşlediğiniz' oluşumlar bir hengamede üstünüze çöktüğünde dört duvar içinde kırıklığınıza hapsoluyorsunuz.Yanlış anlaşılmasın,gelmiş geçmiş en soğukkanlı ve hatta tabiri caizse kadın olmanın getirdiği içsel dalgalanmalardan bile yoksun bir insandım çok yakın bir zamana kadar.Hayatımızda bazı şeyler değişebiliyor,benimkinde çok şey değişti.Dönüştüğüm kişiden şikayetçi değilim şu anlam yükleyişlerim ve karşılık olarak bir ton üzüntünün üstüme boşaltılıp durması olmasa memnunum bile diyeceğim.Gelecek zaman ekini hepimiz biliyoruz,şimdiki zamandan oldukça farklı.Küçük prens geyikleri bir yerde benim gerçeğim,inancım, köpek gibi emek verdiğiniz şeylerin kişisel algılar dahilinde harcandığını düşünün. Canın istedi, büyük bir mimari yapmak istedin görkemli ama her koşulunu da düşündün yaptın da sonra bir gün inşaatta ortağın olan kişiyle farklı yorumladığınız bir şey yaşadınız ve sen gidip binayı delik deşik ettin.Suça teşvik ettirici olarak 'farklı algıyı' bahane ettin ama suçu kabul etmedin.Dünya bu kadar dengesiz ve bence gerçekten bir nevi öküzün boynuzları üstünde.
Hiçbir zaman yalnız kalmaktan,karanlıktan korkmadım.Hatta bunu bir parça fazla sevdiğim bile söylenebilir ama kendi kalabalığının çekirdeğinde yalnız (kalmak değil) bırakılmak,buna mecbur edilmek,adımların senden ters yöne gitmesiyle edilmek,yıpratıcı ve yorucu sözcüklerin üzerinize doğru çekiç gibi vurulmasıyla edilmek,bir anlık köpürmelerden insanın üstüne başına diline damağına yapışan sakız gibi can sıkmalarla edilmek.Senede bir gün geleni kışkışlamak.Baharda kardelen sevinci vericek çiçek kadar güzel ve hatırlanası bir şeyi çirkinliklerle karalamak.Dedim ya yalnızlıktan korkmuyorum,yanımda olduğunu söyleyen tüm insanların yüzüyle sırtını dönmesini ayırt edememesinden korkuyorum.Korktuğum başıma geliyor.Etrafımda bir yığın insan sorular soran,bakan,mendil satan çok tatlı bir oğlan çocuğu.Plastik bardağının içine doldurduğu ice tea'sini bana uzatıp 'ister misin abla?' diyor.Bir an için hatırlamanın can yaktığını karnımda hissedip 'ben ice tea sevmem' diyorum.Neden diye sorunca zararlı olduğunu anlatıp 'köpüren şeyler canlılara iyi gelmez' diyorum.Yerden bir çiçek kopartıyor zaten öldürdüğü gerçeğini unutarak bir deney yapıyoruz.Ice tea dolu bardağa çiçeği atıyoruz,bereket ki çiçek dağılmaya kötüleşmeye başlıyor.Sonra bir paket mendilinin içinden bir tane çıkartıp paketi yeniymiş gibi kapatıyor.Çıkardığı tek mendili kucağıma bırakıp şaşkın şaşkın gidiyor.Sonra tüm sıkıntımın ellerimde,parmak uçlarımda dolaştığını yine hissediyorum.Karşıma kıtipiyozun teki yayılıyor...Yağmur başlıyor,hızlanıyor ve neyse ki kıtipiyozlar suda çözünebilen bir insan tipi ki (?) yayıldığı gibi kalkıp gidiyor.Hep ellerime bakıyorum,yağmur ve onun gibi şeylerle ıslanıyor.Üşüdükçe üzüntü iletim hızım artıyor gibi içim gittikçe kararıyor.Bir köpekle uzun uzun bakışıyoruz ama yağmura o bile dayanamıyor.Aslında insanların da onları ıslanmaktan ve ıslak duygulardan koruyan kürkleri vardır içlerine giydikleri,ben benimkini bir yerde unutmuş olmalıyım ya da çaldırdım bilmiyorum.Hep üzülüyorum ve artık hapşırana 'çok yaşa' demek kadar sıradanlaşıyor anlamı ve ağırlığı.Yağmur diniyor,çevreler değişiyor.Yolların insanlara iyi gelebileceğini düşünüyorum,sadece bazılarında çok uzun olmaları gerektiğinin farkındayım.
Çok harika değildin de neden kötü olanla yıkıldın diye sorunca kendime 'en kötü steady-state,en harika peakleri vermiş sapıtık bir grafikten iyidir' diyor içimdeki mezun olmamış mühendis.
Hiç kimse böyle ani ve büyük vurulmasın.İnsanların da kalaşnikofları var ve canlı bombalar sarıldıklarımız olabiliyor.Şarapnel parçaları güzel hatıralar değil ve sen 2 mayıs dünyadaki en kötü doğum günüsün,benimsin diye.
Ice tea içmediğim ve yağmurda ıslandığım için hiçbir zaman pişmanlık duymadım.
02.05.2016 ben seni hiç unutmayacağım çünkü annemden sonra beni en çok büyüten sen oldun.Yine de bu kadar zor olmak zorunda değil her şey diyip diyip tekrar ona kulak veriyorum,
Gülden Karaböcek-Dilek Taşı