YAĞMURLARLA,AKLIMIN İNCESİNDE

Hiç imdat diye bağırılacak bir şey yaşadınız mı?Fiziksel bir saldırıya uğradınız mı mesela ama anlık eşek şakası olanlardan değil,gerçek bir saldırı.Genelde hep olumsuzlukları üstüne çekmesiyle arkadaş (bu kelimeyi kullanmayı özlemiş miyim?) nam salmış birisi olarak aslında ben bunlara çok az denk gelmişim şimdi baktığımda.En net hatırladıklarımdan birisi Hagridimsi (sadece enlem boylam adına konuşuyorum) bir tinercinin Aksaray meydanına gelmeden hemen önce metro çıkışında beni kucaklaması sanırım.Tesadüfler ve şanssızlıklar silsilesi sonucu yalnız ve ortalama bir NBA oyuncusunun kürdanı kadar olmam beni bu yaşanan olaya sürüklemişti.Bir elindeki şarap şişesiyle beni dengelemeye çalışıyordu,bildiğiniz ayaklarım yerden kesilmişti kokulu bir ağaç dalına asılı kalmış gibiydim.Tek hatırladığım tinerciyi tekmelediğim.Aslında o anda bağırdığımı çığlıklar attığımı düşünüyordum,birileri beni görene kadar tinerciyle debelendim.Sonra iki kişi geldi,tinerci beni yere bıraktı ve ben Pertevniyal'e yürüdüm.Koca bir hiç başıma gelmiş kadar olağan bi edayla yürüdüm.Sonra günler geçti,çok hastalandım,doktorlar hiçbir şey bulamadığı için annemler bi şey Minel'i korktu herhalde diye düşünmeye başlamışlardı.Gelip bana sorduklarında 'o an' hatırladım.Tinerci beni yere bıraktığı andan sordukları o ana kadar hiçbir şekilde bu olayı tekrar düşünmemiştim (-mümkün olduğunca kötü olanı arkaya itelemeyi adet edinmiş bir beyin benimki,başarılar tartışmaya açık).Olayı tekrar hatırladığımda,gerçekten hatırladım.Bağırdığımı sanmıştım,aslında sesim bile çıkmamıştı.Tekme dediklerim bile uyuşmuş bir vücuttan çıkan birkaç seğirmeden ibaretti.Yaş ve tecrübe kıtlığıma binaen etkilenmiştim,korkmuştum.Ama asıl konu korkum veya yaşadığım olayın göreceli sarsıcılığı değil.En başta sorduğum soruya kendi cevabım bu.Peki neden böyle bir soru sordum?Çünkü kendi içimde istemsizce daldığım dehlizlerden çıkamaz,kurtulamaz oldum.Gittikçe yoğunlaşan,çığ gibi büyüyen ama bir yere dank ettiğinde dağılıp son bulmayan düşüncelerim beni ele geçirdi.Düşünceden ziyade çıkmazlar zincirini atom edinmiş bir slime (kafamın içindekine en yakın bu oldu yine trajikomik!).45 kilo kalan bedenimin ağırlık merkezi nerdeyse kafamın tam ortasına kaydı.Fizyolojik olarak güçsüz,psikolojik olarak paramparça olmak.Nasıl oldu neden oldu bilmiyorum açıkçası.Zamanla,insanlarla birlikte yaşaya yaşaya,bir şeyleri kaybede kaybede belki ama en çok konduramadığım her şeyde kendimi bula bula oldu belki.Tüm bunlar olurken suskunlaştım,dışarıdan normal gözükebilen herhangi biri kadar.Her şeyi bırakıp kendi içime baktığımda korkunç bir savaş görüyorum,kazananı kaybedeni olmamış-olamayacak.Sonra gidip normal insanların zevk aldığı,bayıldığı şeylere,yaşıtlarımın kendini yalnız hissetmemesini sağlayan (aslında hepimiz hastayız,çoğumuz farkında değiliz) türlü sosyal medya aktivitelerinde bulunuyorum.Benim için hiçbir anlam ifade etmeyen kim-nerede-ne yapıyor üçlemini günlük çengel bulmaca gibi önüme koyup kendime 'sadece kafanın düşünmekten ağrıyan katmanlarından kurtul,sentetik ritme uy,sonrası söz uyku' diyorum.Sonra uyku geliyor.İçinden dinlendiriciliği,umuda bağlayıcı,rahatlatıcı,unutturucu tüm özellikleri absorbe edilmiş uyku.Olduğum andan beni kopartan,bir nedene bağlayamadığım ama insanlar ve hayat düzeni tarafından içime bırakılmış acıyla kavgama mola yeri olan uyku.Acı da öyle garip iğneleri olup insana batan bi acıdan ziyade,koskocaman benim bu birini severken kullandığım koskocaman kadar koskocaman bir yığın.Camii avlusuna bırakılmış gibi,yeri yurdu belli değil ama bana kalan bir yığın.Şakaklarımın arasındaki elektriksel yükü duyuyorum.Kalabalık yerlere gittiğimde parmak uçlarıma iniyor,bir şeylere ve birilerine dokunmak benim için birkaç voltluk hislere dönüşüyor ama dikkatinizi çekicem içimdeki her neyse azalmıyor.Gitgide,kendi etrafına tebeşirle bir kutu çizip içine çöken kızın karikatürüne yaklaşıyorum.Yaşamak başımı ağrıtır oldu.Uykularım kendi çığlığımla biten ama aslında bitmeyen korku filmlerine dönüştü.Sahi siz kirazın tadını alıyor musunuz?Rüzgar sizi hafifletiyor mu?En son kime sarıldım diye düşündüm bugün.Oyuncak filime.Ne zaman gerçekten ekmek mayası gibi kabarsa içim size dökülmek için bıçaklarla kesiyorsunuz.Aynadaki suretim hep buğulu.Gözlerim bulunduğum hayata ve içinde yaşadığım ülkenin orijinal koşullarıyla beni diri diri gömmesi gerekirken hala bir tesadüfle yaşatmış olmasına dolu dolu.En başında anlattığım gibi,tehlike anında hep imdat çağrısında bulunduğumuzu sanıyoruz ama ne sesimiz çıkıyor ne de dışarı çıkmak isteyen cılız çığlıklara kulak kabartanların sevgi çemberindeyiz.Kim ister susturulamayan hisleri,düşünceleri,korkuları,kendi içinde boğulup boğulup ölmemeyi?Ben hiç istemedim.Zaten ben hep eşektim.Sevmediğim ot ne zaman bu kadar değişti ama bilemedim.Kimseye ne kin ne nefret,kendine bıkkın,beni anlayacak insana hasret.