Efkarım birikti,sığmaz içime.Bin sitem etsem de azdır kadere,gülmeyi unutan yaşlı gözlere mutluluktan haber ver dilek taşı...
O kadar içten ve benim için söylüyor ki Gülden Karaböcek,bazen rahat rahat perişan olmanın ve ağlamanın en temiz yol olduğunu anlatıyor gibi.Söylediklerinde çok haklı.
Bugün benim doğum günüm.2 mayıs.Mutlu olmak zorunda değilim ama tükenmek nasıl bu kadar gerekli bir sorumluluk gibi üzerime yapışabiliyor.Ertelenemeyen bir alarm gibi hayatımın her yerinde bangır bangır çalıyor ve Gülşen'in bangır bangırıyla uzaktan yakından alakası yok.İçimde çok büyük boşluklar açıldı.Kaplama yapılması gereken dişimi kanal tedavisi yaptırıp bırakmam gibi,beni yiyip bitiren şeyleri de 'olsun' diyerek rafa kaldırışlarımın sorumlusu elbette benim ama çok farklı anlamlar yükleyip durduğunuz üstüne 'düşlediğiniz' oluşumlar bir hengamede üstünüze çöktüğünde dört duvar içinde kırıklığınıza hapsoluyorsunuz.Yanlış anlaşılmasın,gelmiş geçmiş en soğukkanlı ve hatta tabiri caizse kadın olmanın getirdiği içsel dalgalanmalardan bile yoksun bir insandım çok yakın bir zamana kadar.Hayatımızda bazı şeyler değişebiliyor,benimkinde çok şey değişti.Dönüştüğüm kişiden şikayetçi değilim şu anlam yükleyişlerim ve karşılık olarak bir ton üzüntünün üstüme boşaltılıp durması olmasa memnunum bile diyeceğim.Gelecek zaman ekini hepimiz biliyoruz,şimdiki zamandan oldukça farklı.Küçük prens geyikleri bir yerde benim gerçeğim,inancım, köpek gibi emek verdiğiniz şeylerin kişisel algılar dahilinde harcandığını düşünün. Canın istedi, büyük bir mimari yapmak istedin görkemli ama her koşulunu da düşündün yaptın da sonra bir gün inşaatta ortağın olan kişiyle farklı yorumladığınız bir şey yaşadınız ve sen gidip binayı delik deşik ettin.Suça teşvik ettirici olarak 'farklı algıyı' bahane ettin ama suçu kabul etmedin.Dünya bu kadar dengesiz ve bence gerçekten bir nevi öküzün boynuzları üstünde.
Hiçbir zaman yalnız kalmaktan,karanlıktan korkmadım.Hatta bunu bir parça fazla sevdiğim bile söylenebilir ama kendi kalabalığının çekirdeğinde yalnız (kalmak değil) bırakılmak,buna mecbur edilmek,adımların senden ters yöne gitmesiyle edilmek,yıpratıcı ve yorucu sözcüklerin üzerinize doğru çekiç gibi vurulmasıyla edilmek,bir anlık köpürmelerden insanın üstüne başına diline damağına yapışan sakız gibi can sıkmalarla edilmek.Senede bir gün geleni kışkışlamak.Baharda kardelen sevinci vericek çiçek kadar güzel ve hatırlanası bir şeyi çirkinliklerle karalamak.Dedim ya yalnızlıktan korkmuyorum,yanımda olduğunu söyleyen tüm insanların yüzüyle sırtını dönmesini ayırt edememesinden korkuyorum.Korktuğum başıma geliyor.Etrafımda bir yığın insan sorular soran,bakan,mendil satan çok tatlı bir oğlan çocuğu.Plastik bardağının içine doldurduğu ice tea'sini bana uzatıp 'ister misin abla?' diyor.Bir an için hatırlamanın can yaktığını karnımda hissedip 'ben ice tea sevmem' diyorum.Neden diye sorunca zararlı olduğunu anlatıp 'köpüren şeyler canlılara iyi gelmez' diyorum.Yerden bir çiçek kopartıyor zaten öldürdüğü gerçeğini unutarak bir deney yapıyoruz.Ice tea dolu bardağa çiçeği atıyoruz,bereket ki çiçek dağılmaya kötüleşmeye başlıyor.Sonra bir paket mendilinin içinden bir tane çıkartıp paketi yeniymiş gibi kapatıyor.Çıkardığı tek mendili kucağıma bırakıp şaşkın şaşkın gidiyor.Sonra tüm sıkıntımın ellerimde,parmak uçlarımda dolaştığını yine hissediyorum.Karşıma kıtipiyozun teki yayılıyor...Yağmur başlıyor,hızlanıyor ve neyse ki kıtipiyozlar suda çözünebilen bir insan tipi ki (?) yayıldığı gibi kalkıp gidiyor.Hep ellerime bakıyorum,yağmur ve onun gibi şeylerle ıslanıyor.Üşüdükçe üzüntü iletim hızım artıyor gibi içim gittikçe kararıyor.Bir köpekle uzun uzun bakışıyoruz ama yağmura o bile dayanamıyor.Aslında insanların da onları ıslanmaktan ve ıslak duygulardan koruyan kürkleri vardır içlerine giydikleri,ben benimkini bir yerde unutmuş olmalıyım ya da çaldırdım bilmiyorum.Hep üzülüyorum ve artık hapşırana 'çok yaşa' demek kadar sıradanlaşıyor anlamı ve ağırlığı.Yağmur diniyor,çevreler değişiyor.Yolların insanlara iyi gelebileceğini düşünüyorum,sadece bazılarında çok uzun olmaları gerektiğinin farkındayım.
Çok harika değildin de neden kötü olanla yıkıldın diye sorunca kendime 'en kötü steady-state,en harika peakleri vermiş sapıtık bir grafikten iyidir' diyor içimdeki mezun olmamış mühendis.
Hiç kimse böyle ani ve büyük vurulmasın.İnsanların da kalaşnikofları var ve canlı bombalar sarıldıklarımız olabiliyor.Şarapnel parçaları güzel hatıralar değil ve sen 2 mayıs dünyadaki en kötü doğum günüsün,benimsin diye.
Ice tea içmediğim ve yağmurda ıslandığım için hiçbir zaman pişmanlık duymadım.
02.05.2016 ben seni hiç unutmayacağım çünkü annemden sonra beni en çok büyüten sen oldun.Yine de bu kadar zor olmak zorunda değil her şey diyip diyip tekrar ona kulak veriyorum,
Gülden Karaböcek-Dilek Taşı
