Kuşlar yasına gidermiş...Sen nereye?

Akciğerlerimin tam ortasına batar gibi ince ince,keskin ama kedi tüyü solumuşum gibi hafif denebilecek kütlesiyle gıdıklayan ve buna tam gülümseyecekken kürek kemiklerimin arasında ta içimde çarpa çarpa can çekişip bir türlü ölemeyen bir kuş gibi çırpınan şey...Tam konuşacakken sesimi korkudan titreten,sustuğumda beni bana mühürletmeye yeminli gibi sıcak ve ağdalı damgalar vuran.Uykuları beşe,sekize,ona,sana,buna bölen.Pılını pırtını toparlayıp Jüpiter'e taşınmışçasına ağır gelen bedeninin üzerine hantal bir şekilde her saniye daha da yığılan.Ağlatmayan ama asla güzel bir şeyi kokladıktan sonra onun peşinden gelen ohhhhh sesinin doğallığında gülmene müsaade etmeyen.Bedenen seni hep küçücük yerlere sığdıran,ruhen seni varoluşuna bile sığdıramayan.En sevdiğin şarkılardan ziyade kendi sesini dinleten,kafanın içinde senin sesini kendine vokal eden.Uzaktan bakanlara "Olur öyle arada,mevsim geçişindendir hem takma kafana tokadan başka bi şey.Canın sıkılınca alo de yeter,hadi sağlıcakla..." dedirten.Yaklaştıkça kendi içindeki çözülmezliği ve aslında kristal kırılganlığını meraklılarının gözüne sokan.Elindeki cam bardakları küçük bir leylalık anıyla kaçırıp yere düşürdüğünde seni ortasında bırakan,kımıldatmayan,ne ileri ne de geri...Tuz buz.Bunun adı tuz buz.

Küçüklükten beri duyduğumuz birini kırmak zırvalarının gerçekliğiyle yaşadığım şoku henüz atlatabilmiş değilim.GERÇEKMİŞ BU.Yalnız bu gerçeklikte sıklıkla atlanan ve aslında bize asıl anlatılması gereken şeyden kimseler bahsetmemiş.Okuyucunun hayal gücüne bırakılmış da olabilir ama biliyorsunuz ki okumayan bir nesil akıncılar gibi geliyor dolayısıyla tehlikedeyiz.HER birimiz bunu GERÇEK ANLAMIYLA tecrübe edeceğimiz o gün için tehlikedeyiz.Tehlike tuz buz olmak değil.Birine,birilerine hele kendine bile kırılmak değil.Bize hep anlatılan şuydu biliyorsunuz eheheheh birini kırdığınız zaman bunu telafi etmelisiniz çocuklar,gönlünü almalı ve özür dilemelisiniz çünkü birilerini istemeden de olsa kırmak kötü bi şeydir ehehheheh?Hazır olun,küfretmeden eleştireceğim.Hiç kimse bize,karşımıza her türlü insanın çıkabileceğini ve bu insanlardan bazılarının çok yönlü düşünebilme yeteneğinden yoksun olabileceğini ve böyle zamanlarda kendi kendimizi sulamamız,çiçekten farksız ruhumuzun ölmesine böyle damla damla da olsa engel olmamız gerektiğini bakın hiç kimse söylemedi.Bazen farkında olmadan etrafımızın bu insanlar tarafından çevrilmesine sudan çıkmış balık bilinciyle müsaade etmiş ve ritüel ateşinde kurban edilircesine tam ortalarında böyle tuz buz olabileceğimiz konusunda kimse uyarmadı bizi.Tuz buz oluşumuz kalınca bir demir çubuksa metrelik;birinin söylediğine,ötekinin bakışına,berikinin senle dalga geçmesine kırılmak o çubuğun bir atomuna bile denk değil bunu hatırlatma ihtiyacı duydum şu anda...Sen kendi içinde tuz buz olurken;sana böyle dokunan herkesle arandaki yolların,köprülerin ve başka insan eliyle yapılmış/yapılabilen her şeyin de yerle bir olduğunu da fark ediyorsun sinemada bilet aldığın filmin başlamasını bekler gibi takip eden gözlerle bakarken.Herkesin kendi içinde bir kıyameti var işte,kimininki koptu kopacak kimininki çoktan koptu benimki gibi.Her yer ve yerle birlikte eski görüntüler de toz duman oluyor.Ne sesler var ne yüzler sadece ciğerlerimin ortasında bana sürekli kendini hatırlatan maddenin beşinci,insanın ikinci hali: tuz buz.Bütün sahneler yerle bir olurken ben zemine çarpana kadar benimle birlikte düşüşüne hayranım sevgili B12,lütfen beni üzenler listesine ismini ekletme ve hafızamda delikler açmaya devam et.

Kıyametlerin de bir sonu var elbet...Ben benimkini bekliyorum uzunca bir süredir.Alelade uzatılan ele tahammülüm,dostane uzatılan ele de güvenim kalmadı desem yine kumral öfkenize onun cinsinden kızar mısınız..?Geri çevirdiğim o nazikçe uzatılmış ellerinizden öpüyorum.Tahammülümü ve güvenimi çok başka yerlerde harcadığımı utanarak da olsa itiraf ediyorum.Bana kızdığınız ve beni uyardığınız her konuda sonsuza kadar haklıydınız,kim olduğunu bilirsin sen'ler sizi...Ben de şansını ve ona verilen tüm yetkilerini önce yolunu düzeltmek sonra da düzeltemediği o yolun yönünü değiştirmek için harcayan ve gerçekten hep hissettiğini söylediği gibi hayat tecrübesiyle de 16 yaşında olan bi kız...Yaklaşık bi yedi yılı böyle aniden yükleyince yıkıldı dağıldı ortalık,mazur görün.Annem öyle yapıyor çünkü.Çok yaklaşınca tuz buz olan hallerimden parmak ucunda geçip gidiyor malum itfaiye eri de olsan bir insanın içindeki yangına çare sen olamazsın,kendi olur.Ben benimkine olamıyorum ama şöyle söyleyeyim beş top varsa elimde hepsini çevirmem gereken,çeviriyorum o topları bi şekilde ama kendimi sık sık kendi elimden kaçırıp düşürüyorum.Hepsini düşürsem de ne fark eder ki gerçi?Ok yaydan çıktı.Her şey yavaşça silinip gidiyor,bana dair şeyler bile...Ama biliyorum ben hiç olsam da,kim için neysem hep öyle kalacağım çünkü eninde sonunda her şey özüne dönüyor.Biyolojik olarak bile bu böyle: birtakım işleri yapabilme yetisinden yoksun bir bebeğin zamanla yine birtakım şeyleri yapabilme yetisinden yoksun olan yaşlıca bir hale evrilmesi,bir diğer anlamıyla da insana aslında korunmasızlığının ve zayıflığının onu bir insan yaptığını ispat etmesi gibi.Her şey özüne döner.Vazgeçtim kafataslarının içindekilerle dövüşmekten.Sadece,

Aman aman yandım amman

Kurşun gibi izler

Son bakıştaki o gözler kaldı aklımızda.

Dövüşmek için sadece bu kaldı artık.Sol köşede ben,sağ köşede bazı bakışlar.Hepsi bu.Hayatın karşıma çıkarttığı ve derin derin içimi oyduğu küçük sürprizleri,midemin artık isyana kalkışını,ismi "çok uzak fazla yakın" olan filmleri ve bazı gün batımlarını saymazsak log fazın ortalarını geçmek üzereyiz.Baş ağrıtan bütün ufuk çizgileri bir bir kayboluyor.Yüzümüzdeki bu metanetse keskin bir yara,onun da dediği gibi...Tansiyon tehlikesi olanlar dil altı haplarını aldıysa ve kemerleri bağladıysak aynanın karşısında her gün tekrar edileni soruyorum şimdi size:

-Kuşlar yasına gidermiş ya...Sen nereye?