Düdüklüde Nohut

 

Demek insan gece gece bi kase az pişmiş nohutu kaşıklarken de sorabiliyormuş kendine en önemli soruları.

 

Hayattan öyle çok zarar gördüğümü anladım ki içinde kedimin olduğu uçsuz bucaksız bi odaya kendimi saklamak istiyorum; ne eksik ne fazla. Neden böyle oluyor nasıl oluyor bilmiyorum ama kendimi eninde sonunda analı kızlı çorbasının bir parçası olarak buluyorum sürekli. Anneme bi bebek gibi hala sormak istediğim o kadar çok soru var ki. Neden anne nasıl anne neden böyle anne diye, biliyorum daha soru işaretimin noktasını koymadan pır pır eder yüreği. Ona yakınsandıkça teğet noktası henüz keşfedilmemiş devasa bir gezegene dönüşen bu parabolün kolları tam olarak ana kucağı.

 

Annem dedim çünkü babalar o kadar içinde değil sanki hayatın, içinde ama onla bir olan cinsten değil işte. Besleyen, doğuran ve oksijen gibi her daim orda olan tek şey kadınlar sanırım. O yüzden midir ki bu dünyanın en büyük çilesini bu kadınlar sırtlanmış, arkadan gelene yetişene mi devriliyor o kadının kamburu sanılacak kadar uzun zamandır taşıdığı o yük. Yük diyorum, doğrusu o çünkü. Seni aşağıya çeken değil midir yük? Halbuki hayatımız bizi yukarı kaldıranlarla, yükseltenlerle ekili bir bahçe olmalı diye düşünüyorum. Hayat kaldırılan başlarla güneşe dönen taç yapraklarla göğe bırakılan dualarla devam ediyor nihayetinde. İşte bazılarının “hayat bi şekilde devam ediyor işte” dediği şekil bu olsa gerek.

 

Anne, seni artık çok iyi anlıyorum. Baş etmek zorunda kaldığın her şey için çok üzgünüm. Senin de hep dediğin gibi büyümüş de küçülmüşlüğüm keşke biraz daha aşkın ve taşkın bir yönüm olsaydı da sana daha çok destek olabilseydim. Gel gör ki senin ve diğer tüm yoldaşlarının dediği gibi, anne olmadan anlayamıyorsun tam olarak galiba. Düşün bu yarım anlamışlığım; tam anladığımda dağlara taşlara özür dilerim anne diye bağıracağım galiba. Ben de pek böye değildim anne, bir anda mı oldum yoksa sahnemin perdeleri bu kadar çok alkışı görünce dayanamayıp gözyaşlarımla mı açıldı…bilemiyorum ki. Depremde ölmekten ve yeterince sevilmeden kalbimin sevilebilecek taraflarının söneceğinden çok korkuyorum. Anlaşılmamakla yaraşır oldu yaş aldıkça bu korkularım. Halbuki dünyadaki en saçma isteğin bu olduğunu hiç söylememiştin bana. Yine de saygı duyduğun ve her seferinde kırmadan bu korkumu bile sadece dinlediğin için teşekkür ederim sana.

 

Kendimi hem tek hem de çok hissediyorum, 27 yaş semptomu olabilir bu kızım ben de böyleydim, desen keşke. Sana bunları anlatmam lazım tabii, annesin diye müneccim değilsin ya. Müneccim olan benim bilirsin; kutsandığımı düşündüğüm tek bir konu varsa o da mantığım bu kadar su yüzeyinde kalabilirken 6.hissimin de kaldırma kuvveti sorularına konu olabilecek kadar var olabilmesidir. Şimdi sen bunu okusan, ay minel ne yazmışsın böyle dümdüz söylesene kızım şunu, diye beni çağırırdın yan odadan. Yaşadığım her şeyin, her duygunun ve her korkunun hayata dahil olduğunu ve insanı ne sıfatla olursa olsun önce insan olarak kabul etmem gerektiğini bana öğrettiğin için sağ ol diyorum. Tabii, yine uzun oldu. Diyorum ya hep bi anlaşılmama telaşı. Sizi de böyle dinliyorum işte, beynimin içinde sonu gelmeyen olasılıklar silsilesiyle doğan düşünce yolakları. Kanser gibi bi şey, her insanda başka yürüyor bu olasılıklar. Şu an fark ettim. Babamı yalnızlığıyla seni çokluğunla kabul ederek büyümüşüm. Sahi büyümüş müyüm, inan bilmiyorum. Yetişkinliğimin pik yaptığı bu statüde bu kadar çok anne diyişim halis midir değil midir, sözü bilgisinin yorgunluğu altında ezilmeyen siz savaşçılara bırakmak istiyorum.

Son zamanlarda göğsümün içinde bi gökyüzü açıldı sanki anne. Nasıl oluyorsa kocaman oldu sanki, herkesi her şeyi sığdırdı içine de hala sığdırmak istemediklerim var. Kapıdan kaçıncı çevirişim, saymadım. İstemiyorum onları içerde. Bugüne kadar mültecisiz hava sahası olan bu gökyüzümün ozon tabakasını deler geçer bu pakistani haller anne. Ben bensem, bu yüzden benim. Aklımla neşemin aşkımla üzüntümün böyle kardeşçe yaşayabilmesinin tek sebebi benim ben olmam. Benim ben olmamı sabırla beklediğin için teşekkürler anne. Sabrımı senden almışım, gözlerim yerine. Olsun zaten bu kadar ağlamak yeşil gözlü birinde daha filmografik olabilirdi belki, oysa ben hep gerçek olmayı tercih ederim bilirsin. Dokusu olan, kokusu olan, tadı olan. Var olduğum görülsün isterim, sesim duyulsun, lafım nispeten daha az bölünsün ki cümlelerimin tadını alsınlar. Ama bunlar olmayınca o göğsümün içinde açılan koca gökyüzü var ya anne, simsiyah oluyor. Şimşekler, yıldırımlar; ben onlardan da korkarım bilirsin. İnsan kendi göğünün gürültüsünden de korkar mı kızım, dersin şimdi. Sınırlarını çok iyi bildiğin ve hiç bilmediğin şeylerden korkmamak aptal bir cesaret olur. Cesaretin bu türlüsüyle o kadar cebelleşim ki hayatımın son dönemlerinde, onu her gördüğümde 11.kattan aşağıya bakan kendimi aşağıdaki kaldırımdan görmüş kadar dehşete kapılıyorum. Aşkın ve inancın sarsıcılığı ve hatta bükücülüğü de bundandır anne. Hep ben mi senden öğreneceğim, bu da benim sana 27 senelik hediyem olsun.

 

Kendimi özene bezene iştahla yapılmış nohutun bittiği tabağın içindeki donmuş yağları gibi hissediyorum anne. Sıcak suyu görene kadar senden miras aldığım sabrımla, yaşamaya devam.

 

Seni çok seviyorum yerine bu sefer: seni çok iyi anlıyorum.

She-man

Ben hiç savaşmadım ama hep direndim.

Geçenlerde dinlediğim bir söyleşide duyduğum bu cümlenin etkisinden çıkamıyorum. Öyle ki bunu duyduğumda sanki dünyanın bambaşka bi yerinden, bambaşka bir hayata sahip olmuşluğumun varsayımında, aynı ses tonumla bu cümleyi yine kendime söyleyen benmişim gibi hissettim. Ben hiç savaşmadım ama hep direndim. Hayatta olan herkes bir savaşçı olsa dahi herkesin gerçekten bu hayatı savaşarak yürüttüğünü söyleyemeyiz bence, bu biraz da benim mühendis olmam ama şu anda mühendislik mesleğini icra etmemem gibi bi şey. Her birimizin savaşabildiğine dair bir diploması var ama kimimiz şövalye kostümlerini sadece sığınacak bir yer olarak görüyor belki de.

Savaşmak aptalların direnmekse korkakların işidir genellemesine inanır mısınız? Ben genelde genellemelere inanmam -swh- ama bu cümlenin doğruluğunu düşündüğümde kendimi bu genellemeye epey yakın bulduğumu söylemekten de çekinmeyeceğim. Her zaman cesur olmanın, açıksözlü olmanın, fedakarlıkta bulunmanın, özellikle sözkonusu ikili ilişkilerse fayda getirmediğini-en azından bana getirmediğini- anlamış olmalıyım ki şu an bile bunları yazarken kırıp dökmek ya da hissettiklerimin sorumlularından hesap sormak için planlar yapıyor olmak yerine farkında bile olmadan dişlerimi sıkıyorum. Sessizce direniyorum. Çok yorgunum. Kafamdan gelen uğultuları dinlemek zorunda oluşumdan ve en çok da bazılarınızı dinlemek zorunda olduğum için o uğultuların sesini kısmak zorunda oluşumdan, yorgunum. Özgürce üzülemeyişimden ve gözyaşlarımın ağır ağır akmasına izin veremeyişimden yorgunum. Bu da mı hak değilmiş, zamanın içinde koşmadan tökezlemeden kendime, kendi kendimi tüketişimi böyle aceleye mi getirmem gerekirmiş…Daha önce delirdiğimde daha yavaş olmuştu bu. O yollardan daha önce de geçtim ben aşinayım ama sanki bu sefer; daha önceki yolculuğumda o yolun etrafında teker teker saydığım ağaçlar şimdi gözümün önünde silik bir yeşil öbek gibi akıp gidiyor. Her şey olup biterken duş almaya, işe gitmeye, kıyafetlerini katlamaya ve doymak için yemek yemeye devam etmek zorunda olmanın bana misliyle verdiği iç sıkıntısını size tarif etmem çok zor. Ha kalksa Tezer Özlü yattığı yerden, bi kuş gibi çırpınır dili ağzının içinde ama yine de belki ancak o verebilir bunun tarifini. Bana iyi gelsin diye iyi olan her şeyi yakaladığım yerinden ısırarak metabolizmama katmaya çalışmamın hakkını kim verecek bana, ben mi yoksa bu çaresizliğimi izleyen siz mi? Aklımın dengesini yitirmesine bile bazı sorumluluklar ve zaman dilimleri içerisinde izin veriyor oluşum bana hapishanedeki koğuşundan hücreye alınıp türlü eziyetler gören insanları anımsatıyor. Geçeceğini biliyorum, bir zaman dilimi içinde olduğumu biliyorum ama çektiğim ağrı her saniye bir öncekinden daha fazla yıpratıyor beni. Yanlış anlaşılmasın, ağrının sebebi aklımla yaşadığım sıkıntılardan değil aksine onun dışında kalan ve ayarlanmış bir zaman diliminde akıllılığı ısrarla sürdürmeye çalışmamdan. Kim bilebilirdi ki gelişmiş ve modern bir insanın çekeceği en büyük zulümlerden birinin zamansızlık olacağını…

Bi şeyleri bilmenin asla yetmediğini tecrübe ettiğim hatta tabiri caizse -ki bugün arkadaşlarımdan birinin bana verdiği “caizdir” onayından sonra caiz-bu tecrübeyi çatır çutur yediğim, uzun yıllar yaşarsam hayat hikayemin dinleyene hissettirebilmek amacıyla abartılması en meşru olan döneminde yaşıyorum. Her ne kadar aynaların karşısında dikilip gözlerimin içine bakarak “geçecek” desem de hiç yalansız ve dolansız sizinleyim madem şu an, hiç geçmeyecekmiş gibi hissediyorum. Dışarıdan normal ya da olağan görünen bu hayatın beni nasıl çıkmazlar içerisinde çıkmazlara soktuğunu size biraz anlatabilsem Alice’in Harikalar Diyarı Müzikali’ni bırakıp sözüm ona “Minel’in Ya HA-Rİ-KA Cidden HARİKA (!)” lar Diyarı Müzikali’ne konuk olmaktan kendinizi alamazsınız. Hani bi şey insana sıkıntı verse dahi azıcık bile gizem duygusunu gıdıklasa onu içine çekermiş ya, insanoğlunun Adem’den kalma o meşhur merakından olsa gerek, hikayelerim canınızı sıksa da dinlemeye devam etmek için gelirdiniz eminim. Neyse ki sizi yormadan ben geliyorum ya da getiriliyorum, henüz çözemedim.

Kendimi bildim bileli benim en büyük derdim düşünmekle olmuştu ama böylesi bir düşünsel girdabın içinde duygularım ve etrafında uçuşan matematik formülleriyle bunu sürdürmek tinsel sağlığım için ne kadar mantıklı ,bilmiyorum. Hala mantıktan ve mantıklı olmaya çalışmaktan bahsettiğime göre , duygularımı minimuma aldığım bir programlamada kendi mantığımdan zehirlendim sanırım. Zehirlendiğimi bile bile aynı şeyi yapmaya devam etmekteyse “ekstra” bir sakınca görmüyorum zira bu girdaba beni sokan 10 kez düşünmekse çıkartacak olan 100 kez düşünmektir diye ezber yapıyorum. 24 senedir yaşadığım evimin duvarları, çok küçüçükken büyüyünce olmayı hayal ettiğim şeyler, Instagramda aslanlar ve sırtlanlarla uyurken post atıp duran Dean, 2019 sars salgınının semptomatik durumunun ortadan kalkması, yıllarca benim ingilizce öğretmenliği okuduğumu sanan mahalleli, ilk ilişkimin affedilmez hataları, yenilenmeyi adeta arzulayan pasaportum, eve dönerken yolda beni muhakkak karşılayan üst caddenin kedisi Tosun, çocukluğumun geneline yayılmış olan yemek yeme problemim, şirketteki dolabımın hayat doluluğu, yazlıkta beni öldürmeye çalışan kız, galerimdeki yüzlerce gökyüzü fotoğrafı, bir cevizle aynı kaderi denenmiş ve denenecek farklı yollardan geçerek yaşamamız, her gün gözlerimi biraz daha ağrıtan rahatsız edici bilgisayar ekranı ışığı, Elazığ depreminde aynı sıradaki aynı tip 3 evden yalnızca birinin yıkılması, kardeşim sözcüğüne getirdiğim iyelik ekinin boğazımda sebep olduğu düğüm…Hepsi bir araya gelip ele ele vermiş beynimin içinde halay çekiyor. İşin kötüsü her biri başlı başına bir halay başı (burayı söylemekte zorlandınız biliyorum) ve her biri halay başı mendilini kafamın içinde kaybedip duruyor. İşte, kafamın içine hoşgeldiniz. Burada her yer Minel, her yer direniş.

Peki direniyorum da neye neden bu diş sıkmalar, içten içe çatılan kaşlar ve gülümsememle birlikte kendime ikramımda hiç geciktirmediğim “Şşş sakın söyleme” cümleleri? Kendimi bulmak için, gemimle birlikte bu denizde boğulmamak için. Alabora içimden dışıma taşana kadar direnmekten korkmuyorum, savaşmaktan korksam da…Birinin gelip beni bundan kurtarmasını beklediğimi sanıyorsanız bunları yazdım diye, yanılırsınız. Aksine benim kurtarılmaya-geçen gün de yüksek sesle söylediğim gibi-hiç ihtiyacım yok. Bu cinsiyetçiliği yapacağım için üzgünüm ama hele de bir erkek tarafından korunmaya ve kurtarılmaya bugüne kadar hiç ihtiyacımın olmadığı kadar hiç ihtiyacım yok. Gür ve kalın bir sesin bana eğilerek ona minnet duymam için sunduğu koruyucu kalkanı giymek düşüncesi bile karakterimde dikiş izleri yaratmaya yetiyor. Her elbise her insana olmaz ya, bende de sizde duran onlarca şey öyle kötü duruyor ki. Minnet duymak belki de benim için bunların “haute couture”üdür. Objektif olmayı deniyorum: odamdan çıkıp kendime dışarıdan bakıyorum şu anda... Bakın, kimsenin kimseye hem bu kadar ihtiyacının olduğu hem de bu kadar ihtiyacının olmadığı bir dönem olmamıştır. Ne hikmetse bu gözlemde “kimse” diye adlandırdığımız özne duble X kromozomu taşıyorsa gözlerden oluk oluk akan vahlar daha da belirginleşiveriyor. Malum bu dünyada kadınsanız, kendi üzüntünüzden bile sağ çıkmak için omzunuza uzanan güçlü bir erkek eline ihtiyacınız varmış algısı atmosferimizin sera etkisiyle bile bozulamayacak kadar güçlü bir katmanı. İnsanın kendi kendine direnişine bile izin vermeyen insanlar…Sırf kendi She-man olamadı da bir He-man buldu diye bir başka kadının sabrının selametine ve yüzündeki kasların önce zihnini sonra da hayatını düzene sokmak için harcadığı o lüks sayılabilecek güçle şekillenişini izlemeye tahammülü olmayan kadınlar…Gerçekten bazı sorunlarım olduğu, bunların gören gözlerle işiten kulaklar tarafından kolaylıkla fark edilebildiği için; talep etmememe rağmen beni korumayı kendisine hak gören ve mümkün olabilecek her cinsiyette gösterdiğim direnişimi “pembe ve çelimsiz” bulan erkekler…Sizi bir kadın doğurdu. O kadın aklınızın hayal edemeyeceği fiziksel acıların kucağında, siz onun…Ve siz bir kadının o gövdesindeki sütten var oldunuz, büyütüldünüz. Öyleyse bir kadına, kadın oluşuna bağladığınız eksikliği hissetirmek için o kadının en küçük sarsıntısını kollamayı bıraksanız iyi edersiniz. Çünkü tahmin ediyorum ki ne ben, ne de başka bir kadın; hayatının zor ve yardıma muhtaç gibi gözüken bir döneminde iki tutamlık sakalınız için sizin önünüzde eğilip, içtikçe daha da zehirleneceği minnet çeşmenizden içecek…Evet, 2021 yılında geçirdiğim devinimleri aşmaya çalışırken cinsiyetçi bariyerlere de takılıyorum. Bu devirde bunlarla uğraşıyor olmak is the new migren (?), sanıyorum. Kafamın içinde günlerdir ağırlaşan bu öbeğin başka bi anlamı olamaz. Hayat ne garip, üzülüyorsun, bi sayfa açıp yazmaya başlıyorsun ve konu birdenbire sahip olduğun kromozomlarından birinin ucunun yarım olup olmamasının sosyal hayatında bu üzüntünü aşmanda yarattığı engellere geliveriyor…Hayat gerçekten garip, bense hiç olmadığım kadar yorgunum. Dişlerim sıkılı, dudaklarım kenetli; içimden ona kadar sayıyorum. 10...9...8…Kemiklerime kaynamış olan bütün bu iç sıkıntılarımı kovalamak yerine onları kucaklıyorum…7...6…Gözlerimi kapatıyorum, yarın sabah yine hiçbir şeyim yokmuş gibi işe gideceğimi sindirmeye çalışıyorum…5…Odamın penceresini sonuna kadar açmaktan da soğuktan da artık korkmuyorum…4…Son gülümsemem kaybolana kadar direneceğime söz veriyorum…3...2...1…Önüm arkam sağım solum sobe, saklanmayan bi ben…Ki o da içinde savrulduğu bu hayatı sobeleyebilecek tek ebe.