Yeni serilmiş temiz çarşafların teklifsizce mutlu ettiği,mandalina kokusuna karışmış kestane sıcağıyla annesinin dizinde uyuyakalan kız çocuklarının loş cuma geceleri nasıl böyle ışıl ışıl,doyasıya yalnız ve kış ayazına açılan pencere camlarıyla dürtülmeye muhtaç duruma gelebilirdi.O zamanlar bunun olabileceğini dahi bilmiyordum,aslına bakarsanız hala anlamış değilim.Annemin dizlerinde uyuyakaldığım cuma geceleri içimi üşüten tek şey,duştan sonra makineyle kurutmamak için mevsim fark etmeksizin inatlaştığım ıslak saçlarım olurdu.Onun bile güzelliği vardı,küçük yaşıma rağmen verdiğim kararların beni her daim iyi sonuçlarla çepeçevre sarmayacağını anlatıyordu.Senin kararın bu,mükemmel bir sonuç vermek zorunda değil ama senin kararın diye diye öğretiyordu.Şimdi dönüp baktığımda,karar verme-sonuç ikilisinin hayatımda böyle sağlam bir yerinin olması ve dahası her adımımda bu ikilinin varlığını topuk sesi kadar net duymamın kökleri sadece çocukluğuma dayanıyor,artık anlıyorum.Beni tanıyanlar,ne kadar kararsız ve iç dünyası highly unstable-ya da Serdar Ortaç'ın dediği gibi "binlerce dansöz var" kıvamında-bir insan olduğumu mutlaka bilirler.Kararsızlıkla boğuştuğum o konulara dönüp baktığım zaman,hepsinin marketten alacağım ekmeğin türünü seçmemle o günkü sabah dersine gidip gitmeme tercihinde bulunmam arasında çeşitlendiğini görüp rahatlıyorum.Küçük şeyler,onlar üzerinde karar vermem gerektiğinde beni yalnızca baktığı şeye odaklanabilen ve sonuçlarla alakalı yığınla istatiksel bilgi oluşturarak kendi komuta merkezini -bir beyne sahip olduğum kabulüyle ilerliyoruz,küçük bir lol- çökertme yeteneğine sahip bir makineye dönüştürebiliyor.Her gün sapasağlam ve tam sayıda uzvum olduğu için ne kadar şükretsem az kalacağı gibi,benden büyük kararlar verirken hiç zorlanmayışım hatta arının iğnesini bıraktığı an ölmesi çabukluğunda kendimden emin oluşum da benim şükür sebebimdir.Bu sessiz akşamda karar vermek-kabullenmek-devam etmek sinek üçlüsünün bana ait genomun bir parçası olduğunu bana düşündüren bir anı aklımda salınıp duruyor.
Okula başlayana kadar dedemle yaşadığımız için,ailenin her zaman dışardan ona sarılan çekirdekten hariç kollarla sımsıcak bir yere dönüştüğünü düşünmüşümdür.Ananemler gibi dedem de o kolların sahibiydi benim için.Son nefesini verdiğinde 7 yaşındaydım ve üç gün önce geniş bir sofra başında "dedemin son günlerini bizimle geçirmesini" istediğimi söylemiştim.Nasıl olduysa,beni uyku tutmayan o pazar gecesi dedem gözümün önünde yığıldığında ölüceğini anlamıştım.Bütün gece düşünüp duyduğum her bilgiyi kafamda tartıyordum.Evde yaşına başına,erkek oluşuna bakmadan her türlü işte hepimizin en çok da annemin yardımına koşan o tatluşko dedem bana her sokağa çıkışında metro çikolata alırdı.En sevdiğim şey de o karamelini uzata uzata komiklikler yapıp dedemin hırıltılı gülüşünü dinlemekti o zamanlar.O pazar gecesi anlamıştım,bir daha bana metro çikolatası almayacağını.Annemle babamı sürekli ağlarken görüyordum,kardeşim ufacıktı ama o da dedemi seviyordu.Bunu,dedem her bezini değiştirmek için altını açtığında onun yüzüne işemesinden anlamıştım.Daha önce kimse ölmemişti balıklarım bile ölmemişti benim.Üçüncü günün sabahı uyandığımda,ananem yanıma gelip dedemin öldüğünü söylediğinde hiç ağlamadığımı "tamam ananecim" dedikten sonra kalkıp yüzümü yıkadığımı çok net hatırlıyorum.Evimiz tamamen boşaldığında artık dedemin hayatımızın içinde bir daha bulunmayacağına karar vermiştim,cenaze arabasını bahçede gördüğümde durumu kabullenmiştim.Sonradan öğrendiğime göre,devam etmem gerektiğini henüz o yaşımda biliyormuşum.Eş dost hep anlatır,en yakın komşumuz yalnız kaldığım için bana bakmaya gelmiş o gün.Ağladığımı,korktuğumu düşünerek odama girmiş beni bulamamış.Bakmış ki banyoda çamaşır sepetinin önünde renklilerle beyazları ayırıyorum.Komşumuz ne yaptığımı sorduğunda,"İyi ki geldin Memnune Teyze,çamaşır makinesini hep dedem çalıştırırdı ya annem yorulmasın diye,dedem artık yok,benim çamaşır makinesi nasıl çalıştırılır öğrenmem gerekiyor.Sen gösterir misin?" cevabını alınca beni kucaklayıp annemlerin yanına götürmüş.Akşamında kuzenlerim dedem öldüğünde neden ağlamadığımı sorduğundaysa "Ben dedem her sigara içtiğinde ağlıyordum,siz hiç görmediniz.Çok yaşlandığı için üzülüyordum,onu da görmediniz.Bana her çikolata aldığında onu güldürdüm ve dedeme teşekkür ettim.İyi insanlar cennete gider,cennete gidenler için ağlanmaz." deyişim çevrem tarafından bana ezberletilmiş en eski hatıramdır.
Annesinin dizinde ıslak saçlarıyla uyuyakalan bir kızın hatırasına daha çok benziyor aslına bakarsanız bu anı.Sanki düşünceleri akıllı telefonundan gelen bildirim sesiyle bölünüp duran,kalorifer sıcağından çok kendisini tanıyan birinin sıcaklığına ihtiyaç duyan benim değil.Temiz çarşafların verdiği altyazı misali huzuru odasının karanlığında kedisiyle paylaşan benim değil,içimde bir yerde hala var olduğuna inandığım devam etmenin zorunluluğunu bilen 7 yaşındaki kız çocuğunun anısı bu...
Bize verileni yaşamak,tabağımıza konulanı yemekle aynı şey değil ama "bunu bulamayanlar var" klişesi buna en az domatesin peynire yakıştığı kadar yakışıyor.
Cuma geceleri eskisi kadar güzel değil ve ben söylenenlerin,kendi kendimize verdiğimiz vaatlerin çırılçıplak bir savunma sisteminden daha yorucu olduğunu öğrenmiş birisi kadar güzelim.Bazen korku filmindeki o sahne geldiğinde gözleri apaçık tutmak gerektiği gibi,hayatın en önemli sahnelerinde de bazen uykusuz kalmak gerekir.Güzelim kestane sıcağı,mandalina kokusu,gazeteyle birlikte gelen çocuk eki çoktan yitip gitti.Kaybedecek bir şey kalmadıysa,kazanacağın her şey için gözlerini kocaman aç.Hala dizinde yatma fırsatının olduğu annen için;henüz deden kadar yaşlanmamış,belki de hasta olduğunu sadece tahlillerde hatırlamaya çalıştığın baban için gözlerini aç.Saçlarının ve hatta şu an yüzünün ıslaklığını hissedebildiğin için gözlerini bu kez sımsıkı aç.Bu sahneyi mutlaka görmen gerek,çünkü başrolünde sen varsın!
Ben çamaşır makinesi nasıl çalıştırılır hala bilmiyorum.Her seferinde annemi arayıp sorduğumda onun buna kahkahalar atmasını sevdiğim için midir yoksa o gün öğrenemediğimden midir,o da muamma...
Ve bu muammanın,bir gün yeniden mandalina kokulu kestane sıcağıyla bizi seven birinin kucağında uyuyakalıp kalamayacağımız belirsizliği kadar gedikli bir güzelliği var.
Uykusuz gözlerinden,verdiğin her kararın iliklerine kadar kendi fikirlerine ve duygularına ait oluşundan öpüyorum.Temiz nevresimleri serdim...yine bekliyorum.
