Hani birisiyle çok önemli bir şey konuşmak istersiniz onu karşınıza alırsınız da kelimeler bir türlü birbirinden kopup cümle olamaz ya işte söylemek,anlatmak istediğim her şey içimde öbek öbek duruyor.Hani bir yerinden yakalasan ipin ucunu bulsan çözersin ya koca düğümü öyle değil sıcacık çikolatanın içine dökülen buz gibi kremanın karıştığı şeyi taş etmesi gibi.Ne sağı var ne solu içimdeki bu karmaşanın.Başı bile yok ya da ben hatırlamıyorum,sanırım bunun sebebi acının da tıpkı insan beyni gibi zamanla gelişen ve hatta zamanla körelen bir hafızaya sahip olması.Bu kelimeyi eskiden her duyduğumda tarif edilebilir bir şey olduğunu zannederdim:ödevler geceye kalmasın diye hızlıca sayfaları geçerken oluşan kağıt kesiği,sobelemek için koşarken düşüp yardığın dizler,birinin annesinin ölmesi,en yakın arkadaşının seni çağırmadan bahçeye taso oynamaya çıkması,cami avlusuna bırakılan bebekler,kaybettiğin ve ziyaret ettiğin hangi evde düşürdüğünü bilmediğin bayram harçlığın,ayakkabına dondurma damlaması ve koltuğuna zar zor eriştiğin kuaförün saçını tararken senin kafatasından akan gözyaşı.Acının bunun gibi şeylere benzemekten ziyade bunlar olduğunu düşünürdüm.Şimdi kalkıp sorsalar acı ne diye imkanı yok örnekler verebilmemin sadece biliyorum.Hissettiklerimin adını dahi koyamamak.Ebru Şallı'nın her videosunda "füüff füffff füfffff" olarak ifade ettiği o derin ve huzurlu diyafram nefesini huy edinememek...
Bazen otobüs duraklarında,yollarda insanları izliyorum o kadar farklıyız ki çeşit çeşidiz ve nasıl oluyor da onun derdi bana benimki ona değmiyor kestiremiyorum.Nasıl oluyor da ancak toplumsal bir meselede birbirimizi en iyi şekilde anlayabiliyoruz da bir başkasının duygusunu öpüp koklayıp başımızın üstüne küçükken soyup koyduğumuz portakallar gibi koyamıyoruz bilmiyorum. Dünyada kahrından ölenler varken kendimizle bu kadar meşgul olup başkasının elinden içtenlikle tutamayışımızı da küresel ısınmaya bağlamak isteyenler olabilir,onları buradan sonrasında meydana gelebilecek alerjik reaksiyonlar için uyarmam gerek.Ben annesinin-kumral olmasına rağmen ısrarla-sarı papatyası,realistliğimin ve duygusallığımın arasındaki şiddetli geçimsizlikten her gün defalarca kendimden boşanıyorum. Bir insanın kendine ne kadar dayanabileceği iddiası üzerine geliştirilmiş bir simülasyonun vücut bulmuş ve hapşırabilen haliyim.Gitmek istediği yollarla kendi hayatının köşeleri arasında sıkışıp kalmak elbette her insan için zor olmalı ama bu trafiği kendi hücreleriyle fark edebilen her insan için zordan ziyade kuvvetli bir acıya dönüşen bu hayatı tecrübe etmek de kaderimize yazılı olan mıdır yoksa çarpık iradelerimizin bizi sürüklediği alternatif bir yol mudur?Kendi isteklerinin peşinden gitmek için varını yoğunu harap etmek midir yaşayan insan olmak yoksa elindekileri çiçek gibi sulayarak büyüttüğün o dünyada istediğine en benzer olanın görüntüsüyle kendini başarıyla aldatabilmek midir?Bunları düşünürken gözümün önüne nedensiz ve istemsizce sırt çantasıyla dar bir cam dükkanında ilerlerken arkasında kırık sesleri bırakan insanlar canlanıyor.Galiba kendi yoluna bakmak,duraksamamak için biraz gaddar olmak gerekiyor:ne arkanda bıraktığın kırıklara bakmak ne de canını yakan kesiklere aldanmamak.Fazla düşünmekten tükeneceksin demişti bir keresinde ilkokul öğretmenim,beni mezun ettiğinden beri süregelen 11 yıldır da aynı şeyi söylemeye devam ediyor.Yıllar akıp gitti ama bende bu acıya sebep olan düşünceler o yıllar gibi beni hiç terk etmedi.Her geçen gün içimde kök salıp enine-boyuna benim ruhuma ikinci bir ten,insanlarla arama fazladan bir duvar daha oldu. Buna rağmen çok sevdiğim ve ruhuma ötekinden berikinden birkaç fersah daha yaklaşabilmiş arkadaşımdan gelen incecik bir mesaj hepiniz gibi beni de bir anlık dahi olsa mutlu etmeye yetiyor. Fakat İncesaz'ın yalnızız şarkısında da bahsedildiği gibi "sahiller,çay bahçeleri,denizin sesi/adalar,yalılar,köşkler gösteriş hepsi/vitrinler,meydanlar,yollar onlar da yalan/kandırdın ah istanbul hepimizi"...Benim beynimde dolaşan yanlış elektrik akımı ve aklımın kısa devreleri kadar mutluluklarımın pek uzun sürmeyişinden sen de suçlusun İstanbul. Senin içten içe dinginliğin ve Gülhane Parkı'ndaki rengarenk peyzajın üstüne tükürülmüş gibi çirkin olduğu kadar saygısız kalabalığın. Üzerinden bir yerlere yetişme telaşıyla geçilen denizin,boğazın,tarihi sokakların. Belki de en büyük kabahatin böyle oluşumda,içinde yaşamışlığım. Bir kez senin dalga sesine karıştı diye her dinleyişimde beni hüsran denizinde batıp çıkartan şarkıların günahı yok demiyorum ama en çok sen suçlusun. Belki yarın belki birkaç yıl sonra,seni seninle bırakıp aramıza mesafeler koymak istiyorum. Beni benimle bıraktığın gibi. Senden uzaklaşmak dediğimde aklıma ilk gelen yerin Ankara olması tesadüf değil bu sıra,şarkılar var falımda..Hepsi sana.
https://open.spotify.com/track/7IKeb4jtqRFp2x87wVkwIm
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder