Son dört gündür sürekli aynı şeyi dinliyorum:
'Yaprak döker bir yanımız,bir yanımız bahar bahçe...'
Dünya üzerinde beni daha çok dinlendiren,daha çok düşündüren,daha çok ağlatan ve en sonunda stabil bir sakinliğe ulaştırabilen başka sözler varsa henüz yazılmamış olan sözlerdir.Her okuyuşumda,müzikle kavuşmuş halini her dinleyişimde sanki yeni bir şey daha fark edecekmişim gibi geliyor.Beni farkındalığa ve güzelliğe ulaştıran insanların sayısının giderek azalmasıyla beraber,bende bir an da olsa duraksama hissi uyandıran duyduğum ve gördüğüm şeylere çocuksu merakım giderek artıyor.Her sabah uyanıyorum,kedime burun öpücüğü verip günaydın diyorum,gece beynimden vücuduma yayıldığını düşündüğüm her şey temizlensin diye koca koca bardaklarla su içiyorum.Sonra sıra bunu dinlemeye geliyor.Sürekli bu çalıyor,saçlarımı tarıyorum,aynaya bakıyorum bir şey var biliyorum o tanıdık rahatsızlık hissiyle göz göze geldiğim gibi yerimden fırlayıp kendimi süper yorucu olan veya sadece yorucu olan işlere vuruyorum.Bir andan daha fazla durursam düşüncelerimle hislerimin buluşmasına müsaade etmiş olma korkusuyla atılan tivitler,instagram scrollları,aniden vukuu bulan bir arkadaşı arama isteği,akşam yemeği için farklı tarifler bulma çabası...Sanki bunlar bir yerinden baltalansa ya da aman ha canın istemese olur ya halin olmasa da bu sistem hata verse içinden kocaman bir alev büyüyerek seni yutacakmış gibi bir korku.Sanırım rutubet kokusunu sevmem ve buna aşina hissetmemin sebebi de bu korkunun bir kokusu olsa bunun rutubet kokusuna benzeyeceğini düşünmemden kaynaklanıyor.Çünkü yalnızlık ve tüm rahatsızlık veren bu engebeli hisler de rutubete benzeyip onun gibi çoğalıp onun gibi yerleştiği yerde fark edilmez mi zaten?Şimdi burada bir yanlış anlaşılma olmasın bu bildiğiniz o meşhur "kalabalıklar içinde yalnız hissediyorum" duygusu değil.Bu apaçık anlaşılamama ve sosyal düzende kendine konforlu bir yer bulamama duygusu.En kötüsü şu ki,o yer bulamadığın düzende devam etmek zorundasın.Takdir edersiniz ki doğduğunuz dünyada sürekli metrobüse ön kapıdan tost olup binmişsiniz gibi rahatsız bir durumda yaşamak başka sıkıntıları da beraberinde getiriyor.Nihayetinde annene gülümsemen gerekir çünkü o senin bu dünyayla böyle sıkıntılar yaşayıp anlaşamayacağını bilemezdi,bilse seni doğurmazdı ve bu kurdeşen döküyor gibi hallerini ona devamlı hissettirmek dünyadaki acımasız insan kontenjanını bir kişi daha genişletmekten başka hiçbir işe yaramaz.Eninde sonunda babanın seni gıdıklamasına izin vermen ve kikirdemen gerekir tüm suratsızlığını bir kenara bırakıp çünkü baban da bilse,alelade sorduğun bir çocuğun daha olsun ister miydin sorusuna "senin gibi olacaksa daha çok çocuğum olsun isterdim" cevabı vermesine rağmen seni bu dünyaya getirdiği için keder duyabilir.Kendi kendine "öyle bir yerdeyim ki.." diyip diyip durursun,bir gün direnirsin,iki gün bahane bulursun ama üçüncü günü elbet arkadaşlarınla buluşur bu sefer kendini "öyle bir yerde" değil de o cafede bulursun.A kişisinden B kişisine telif haklarını dert etmeden herkes hakkında bir yorum yapıp bulunduğun o ortamda da bukalemunculuk oynarsın.Hatta arkadaşların bulduğun bahaneleri senin uydurduğuna bile inanmayacak kadar sesinden bıkarlar.En büyük kahkahayı sen atarsın,hep gülersin hep konuşursun çünkü ancak o zaman o akışa kapılabilirsin (which means arkadaşım o akışa kapılman gerekiyor ya,bi dur).Yemekler tatlılar çaylar çiçekler,gözünü ve sosyal bir varlık oluşunun içini böyle doyurursun.TABİİ Kİ bu doygunluğun basit karbonhidrat içeren gıdaların verdiği doygunluktan hallice olduğunu söyleme gereği duyuyorum...Katlanarak geri dönen bir açlık dürtüsüyle başa çıkmak ne kazar zor herkes bilir,düşüp bayılacak gibi olursun elin ayağın titrer tutunacak bir yer ararsın.İşte tam da bu noktaya dikkat çekmek gerekiyor: tutunacak bir yer ararsın.E sen neye tutunuyorsun şimdi diye soracak olursan,ben bu ara hayatın bu dengesine tutunuyorum.Yani ne olursa olsun düşüp kalmaya vaktinin olmadığı öyle veya böyle yatağından bile çıkmana sebep olsa bile seni şöyle bir dürten kendi içinde incecik de olsa bir adap barındıran sosyal düzenden.Ha bundan memnun muyum?DELİRİYORUM ama işlerin bu hizada yürümeye başladığını öğrendim diyelim.Yaşadığımız duygusal şoklara ertesi gün hapı mahiyetinde iyi gelen tek şey mantıksal çözümlemeler.Sen ezilip bükülsen de bugün olmasa yarın kalkacaksın yerden,çünkü eğer zaten tüm bunları sorgulayabiliyorsan yani yaşam konseptinden ve kendi yaşamından bir çıkarım yapmaya çalışıyorsan sen yerden kalkması gereken insanlardansın.Sen kalkacaksın,senin gibi biri de belki seni görüp kalkacak oradan.Günlerle sınırlı bu hayat ve içinde bulunduğun bu düzen başkasının laylaylom kokan zihinsel boşluğuna bırakılmak için sence de fazla büyük bir şey değil mi?Bu dünyadan bu kadar rahatsızsan değiştirmek için bir şey yapmak zorundasın,hiç olmadı kendi dünyanda bir değişiklik yapmak bak ne diyorum ZORUNDASIN.Demek ki bir şeyleri yanlış yapıyorsun,bu gece geç uyumak da olabilir insanlara hak etmedikleri devasalıkta anlamlar yüklemek de...İstediğin zaman istediğin şekilde düş-kalk ama bak kalk.Bu senin bir başkasıyla olan savaşın değil,senin kendinle mücadelen.Yalnız kal ama doğru bildiğinden emin olduğun şeyin peşinden giderken kal,başkasını değersizleştirdiğin için onun hak ettiği sevgiyi ona veremediğin için değil.Bak gördün mü doğan insanoğlu bile ölüyor,milyonlarca milyarlarca hücre pes bayrağı çekiyor ve çürüyorsun.Yaşadığın tüm hayat boyunca zaten çürüyorsun,bedenen ve ruhen.Bu süreci hızlandırmak veya yavaşlatmak için çevresel faktörleri değiştireceksin ki kontrol sende olsun.Bu hayat senin,senin bireysel maceralarından ve tecrübelerinden oluşuyor.Bugüne kadar senin yolunda bir başkası gitmedi ki senin hayatın konusunda başına geleceklere başkasının saçma sapan hareketleri veya seni içine sokmaya çalıştığı durumlar belirlesin.Eğer burayı kişisel ilişiğimizden bağımsız bir arzuyla okuyorsan,dilerim ki yaprak döken birinin yazdığı bu cümleler senin baharına bahçene dokunsun orayı güzelleştirsin.Geriye konuşmadığımız tek bir şey kaldı o da senden sonra seninle neyin anılacağı.Ne bırakacaksın arkanda karar verdin mi?Büyük bir şirket,sıcak bir aile,kırık bir kalp,tasarladığın bir makine,çocuklar için yazılmış bir öykü,hiç hissedemediğin duyguların merakı?Hangisi?Buna bu su gibi geçen ömürde,henüz çişini söyleyemeyen bir bebeğin altını bezlerken gösterilen acelecilikle karar vermek gerekiyor diye düşünüyorum.Bak hayat bir döngü ve devinimden ibaret,sen ölsen de bitsen de bu dünyada bir denge var.Yaşam kimyasal ve fiziksel bir olay,kendi içinde ne yaşarsan yaşa büyük resmin bir parçası olduğunu unutma.Kimsenin bu dengeyi alaşağı etmeye hakkı olmadığı gibi,senin bu reaksiyona müdahale etmeye hakkın ve hatta zorunluluğun var.Her şey seninle başlar,unutma.Hani çok sevdiğin kış gelir de kardan adamı daha düzgün yapmak için eldivenini çıkartır cebine sokuşturursun ya ellerin acıya acıya soğuğu hissede hissede oynarsın karla;işte üzüntülerini,kırgınlıklarını,kızgınlıklarını da eldivenlerin gibi cebine sokuşturup yola devam etmen gerekiyor ki yaptığın adam kardan bile olsa seni sonunda hayal kırıklığına uğratmasın.Yaşamaktan kaçamayacağın her mevsimi hissederek yaşamanın tam zamanı...çünkü biliyorsun "bu ne beter çizgidir bu (evet) bu ne çıldırtan denge (ama) yaprak döker bir yanımız bir yanımız bahar bahçe"...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder