Hazırlanmış bi' yere gidiyor gibisin

Akşamları hafif bir esinti çıkar,üstün açık uyurken yarı baygın ürperip sarınacak bir şeyler ararsın.Triko giyersin kaşıntı basar,tişört giyersin şuncacık çelimsiz rüzgar bile ciğerine dolar.Ne yaparsan yap saçların birbirine dolaşır,denizin tuzu üzerine simidin kokusu eline siner.Acıkırsın ama havanın grisi iştahını kovalar.Ne yesen çok ne yesen az gelir.Elin hep sessizliğe gider çünkü kuşlar,kediler,köpekler ve hatta böcekler bile konuşmazken bu havada bu neyin ısrarı diye içten içe sorgularsın.Çok düşünürsün,hep bir şeyler düşünürsün.En çok ölümü,en az dününü.Sevdiklerinin yüzlerini avucuna alıp uzun uzun bakasın gelir,öpesin değil.Sanki yeterince uzun bakarsan hepsinin gözünde çok farklı ama aslında derinde aynı şeyi bulacağını biliyor gibi.O yüzleri ezberlersen sanki acıların hafiflermiş gibi.Duşta akan suyun,gökten dökülen yağmurun,içinde olduğun denizin ve pembeleşmiş yüzünde mikro yollar açan yaşların hiçbir farkının kalmadığını nihayetinde hepsinin senin gibi toprağa vardığını ve hatta senin özüne senden çok benzediğini düşünmekten şakaklarına ağrılar girdiğinde anlarsın.Bir şeyler anlatma sırası sana geldiğinde karşındakinin yüzüne bakmaktan daha kolay gelir kendi öz çocuğun gibi taşıdığın ellerin.Kimse inkar etmez sonuçta sağ el sol eli hiç bırakmaz ama herkes bilir ki insanlar ne sağ ne de sol eldir.Sonra mantığının panik atak krizleri devam ederken,bir çift ayakkabı veya bir çift el olmanın insan olmaktan daha güzel olabileceğini düşünürsün.Kedinle göz göze gelince aptallığını hissetmesinden korkar gibi kafanı başka yöne çevirip ölümü ve kaçınılmaz yalnızlığa başka açıklamalar getirmeye çalışırsın.Ne sıcacık kahve ne de duvarlara döşeli çay edebiyatı alır içindeki nedeni,niçini.Hiçbir şey dürüstlükten yoksun,sevgi kuklacılarını tanımlamaya yetmez.Ne zaman ki birileriyle konuşmak istemezsin ama anlatmak zorundasındır,işte o zaman bu tuşlara basarken sevgilerini -mış gibi büyütenlerle pışş pışşş diye her gece göğsünde uyutanlar arasındaki farkları gözüne batan kirpik gibi hissedersin.Samimiyetsizlik o kirpikle aynı rahatsız ediciliktedir çünkü,asla göremezsin ama kaşındırır.Fizyolojik olarak değil ama ruhen neye alerjin olduğunu tekrar hatırlarsın.Etrafından eksilenleri,kendi kendini sen yazdıkça silenleri düşündükçe Yalın'ın Zalim'i çıkarttığı yıla geri dönmek istersin.9 yaşına basmanın koltuk tepelerinde o şarkıyı bağıra bağıra söyleyerek zıplamakla alakası olduğuna tüm arkadaşların ve sen kanaat getirmişsin gibi.Pembe fırfırlı bluzun renginin önemli olduğu yıllara o gidiş biletini alırken,içinde hüzün kabar kabar olup kahve fallarına konu oluverir.Nereye gidersen git kendine döneceğini de renklerin önemini tekrar yitirdiğini anladığında fark edersin.Yazın bitişi,sonbaharın gelişini haber veren bütün bu şeylerin benim alnıma kazılı olan mevsimim.Akıntıya ters yüzmeye ne kadar meraklı olunabilirse o kadar meraklı oldum ama en başından beri her canlı şeyin sonu olduğu gibi içinde kıpır kıpır eden "her şey düzelecek" inancımın da sonuna gelmiş bulunuyoruz.Şeyma Subaşı denen kadının neden öyle dans ettiğini,Şenol Güneş denen adamın Beşiktaş-Leipzig maçı hakkında yaptığı yorumu anlamaya çalıştığımız kadar dönüp birbirimizin içine bakmadığımız her an biraz daha insana en az benzeyen şey olmakla lanetleniyoruz.Hepimize yazık.Sana,bana,ona,samimiyetsizlikle yaklaşıp ikircikli planlar kurana bile.Ağacı,azotu,sevgiyi,buğdayı,özgürce atılan kahkahaları harcadığımız gibi şimdi de sıra birbirimize geldi.Bir saat sonra tekrar görebileceğimizin meçhul olduğu yüzlere kendi kibrimizi ve yalanlarımızı tercih ediyoruz.Hatalarımızı asla kabul etmiyoruz ama başkalarınınkileri ezberliyoruz.Hepimize yazık.

Kendime üzülmüyorum,içine düştüğüm akıntının beni götüreceği yeri bekliyorum sadece.Elinden gelen her şeyi yaptıktan emin olduktan sonrası sadece zaman.Karşılaşmaktan korktuğun şeylere denk gelmemek için aynalara attığın yarım bakışların,alamadığın uykuların,insanlar sordukça içinde büyüyen kırgınlığın telafisi olur mu diye sorarsan bak onu ben de bilemiyorum.Bildiğim tek şey,bazı şeylerin telafisi olmaz.Ölümün telafisi olmaz.Babanla geçirmediğin zamanın telafisi olmaz.Sevgine sahip çıkmamanın telafisi olmaz.Birinin içtenliğine tükürmenin telafisi olmaz.Geçen bu zamanın telafisi asla olmaz.İşi,gücü tercih edip açık seçik insan hissettiren duyguları gözden çıkartmanın da telafisi olmaz.Hepimiz biliyoruz ama ne kadar çok tekrar edersen o kadar işler içine çocuk!Artık çarpım tablosunu bilmekten değil,bunları bilmekten yükümlüsün çocuk.Nereden tutarsan tut,bu sınav senin vicdanın.Kaybettiğin şeyi tekrar bulabilmen mümkünse,ara.Önce içine bak,sonra etrafına ve sonra tekrar kendi içine...Şimdi güvenle o yola çıkabilirsin.Kendi mevsimine üzülüp dövünmektense,optimum koşullarınla anlaşa anlaşa...Senin güzelliğini göremeyip,yoluna kuş koymak istemeyenleri umursamadan...Sokakta karşına çıkan kediyle,köpekle koklaşa koklaşa...Kesici,delici neyin varsa yere bırak.Artık kocaman ve hafifsin.İyi yolculuklar çocuk,sana yazık olmasın.Ölmek zorundasın ama böyle bir hayat yaşamak zorunda değilsin..Bari sen anla.Ağlama.