Günlerdir sırtımda çantam, kafamda "Bitmeyen bir şey var mı ki?" sorusu ve elimde mütemadiyen eksik olmayan kiraz çekirdekleriyle gezip duruyorum. Kimsenin girmediği hatta bazılarının girmeye bile çekindiği o ara sokaklara sapa sapa geldiğim bu yolda doğru yolu bulamadım belki ama hangi yolların yanlış olduğunu öğrendiğimden eminim. Fener almayı reddederek çıktığım bu yolda bazen el yordamıyla çoğu zaman da artık benimle o yolda olmaması gerekenleri yaka yaka ve tabii ki düşe kalka hatta bazen düşüp kalkamayarak kendime kendimle ilgili çok büyük bir şey kanıtlamış oldum: ben istemedikçe beni yıldıramazlar, bıktıramazlar. Cehennemdeki milyonlarca kıvılcımdan biri olmama rağmen beni yeniden yakarlar belki ama ben istemedikçe söndüremezler. Aslında yeteri kadar dövüşürsen, seni de söndüremezler. Canının nereden yanacağını dövüşmeden, yerlerde yuvarlanmadan, kendi öfkende kendini har vurup harman savurmadan öğrenemezsin. Ben önce bunu sonra da yara almaya en müsait noktalarımı öğrendim. Üzerimdeki o koruyucu kalkanı-kimine göre bilinçsel savunma mekanizması kimine göre anne duası-çıkarıp kenara kaldırdım. Naftalinleyip dolaba değil de ihtiyacı olan alsın diye temizleyip kapımın önüne koydum.
O'nun da söylediği gibi "Bu kızı yeniden büyütmeliyim, kor ateşlerde yürütmeliyim, değirmenlerde öğütmeliyim" farkındayım. Ne büyümek ne ateşlerde yürümek ne de un gibi ruhun dökülene kadar öğütülmek...Bunların hiçbiri kendi kendimize çelikten ipliklerle ördüğümüz yazın terletmez kışın üşütmez kalkanlarımızla olacak iş değil. Kendi kendimize çizdiğimiz korumacı sınırların ardındaki kişi asıl fethedilmesi gereken yerlerin başında geliyor. Bir Targaryen olmamama rağmen ne gemiler yaktım ne gemiler yaktım, o kadar yandı ki canım sonunda ben de karşıdan baktım ama hepsinin eli, kolu hatta bir insan gibi konuşan sebepleri vardı. Dolayısıyla hepsinin bir sonucu oldu. Bir yılanın derisini değiştirmesi gibi incelikli bir fizyolojik prosesi kıskandırıcak kadar yavaş, temkinli ama bir o kadar da etkili olan bu değişimim sonucunda standart bir insan ortalama bir zihinde ne kadar derine inebilirse o kadar indim. Derinliğine rağmen de böyle can pazarı bir madenden ne kadar olabilirse işte tam o kadar yüzüm gözüm ak çıktım. Tabii unutmamak gerekir ki yüzünün gözünün ak olması güneşin konumuna ve sana düştüğü açıya bağlı bir durum. Malum, iyi olduğunu düşünen ve hatta iyi olan herkes aslında muhakkak bir başkasının öyküsündeki kötü karakterdir. Bu çevresel parametrelerin ötesinde insanın-iyi ya da kötü-kendisi olmaktan başka çaresi yok hem de öyle bir yok ki Hogwarts'ın bu evrende yok olduğu kadar yok. Yokoğlu yok anlayacağınız. Bir Feuillemorte atasözü der ki "Kendi denizinde yüzmeyi öğrenemeyen insan bir başkası tarafından atıldığı denizlerde ölmeye mahkumdur.". (Ha bu arada, olur da bir gün hayatınıza yön verecek bir cümleyi dövme yaptırmak isterseniz bu son söylediğim "I can judge a single god with my wrongs and wrongs" cümlesinden daha yol gösterici bir referans olabilir ve siz blog okuyucularımıza özel patentlenmemiş haliyle hizmetinize sunulmaktadır.)
O'nun da söylediği gibi "Bu kızı yeniden büyütmeliyim, kor ateşlerde yürütmeliyim, değirmenlerde öğütmeliyim" farkındayım. Ne büyümek ne ateşlerde yürümek ne de un gibi ruhun dökülene kadar öğütülmek...Bunların hiçbiri kendi kendimize çelikten ipliklerle ördüğümüz yazın terletmez kışın üşütmez kalkanlarımızla olacak iş değil. Kendi kendimize çizdiğimiz korumacı sınırların ardındaki kişi asıl fethedilmesi gereken yerlerin başında geliyor. Bir Targaryen olmamama rağmen ne gemiler yaktım ne gemiler yaktım, o kadar yandı ki canım sonunda ben de karşıdan baktım ama hepsinin eli, kolu hatta bir insan gibi konuşan sebepleri vardı. Dolayısıyla hepsinin bir sonucu oldu. Bir yılanın derisini değiştirmesi gibi incelikli bir fizyolojik prosesi kıskandırıcak kadar yavaş, temkinli ama bir o kadar da etkili olan bu değişimim sonucunda standart bir insan ortalama bir zihinde ne kadar derine inebilirse o kadar indim. Derinliğine rağmen de böyle can pazarı bir madenden ne kadar olabilirse işte tam o kadar yüzüm gözüm ak çıktım. Tabii unutmamak gerekir ki yüzünün gözünün ak olması güneşin konumuna ve sana düştüğü açıya bağlı bir durum. Malum, iyi olduğunu düşünen ve hatta iyi olan herkes aslında muhakkak bir başkasının öyküsündeki kötü karakterdir. Bu çevresel parametrelerin ötesinde insanın-iyi ya da kötü-kendisi olmaktan başka çaresi yok hem de öyle bir yok ki Hogwarts'ın bu evrende yok olduğu kadar yok. Yokoğlu yok anlayacağınız. Bir Feuillemorte atasözü der ki "Kendi denizinde yüzmeyi öğrenemeyen insan bir başkası tarafından atıldığı denizlerde ölmeye mahkumdur.". (Ha bu arada, olur da bir gün hayatınıza yön verecek bir cümleyi dövme yaptırmak isterseniz bu son söylediğim "I can judge a single god with my wrongs and wrongs" cümlesinden daha yol gösterici bir referans olabilir ve siz blog okuyucularımıza özel patentlenmemiş haliyle hizmetinize sunulmaktadır.)
Kimsenin yüzmeyi birden bire öğrenmediğini göz önüne alırsak, bu kendi içinde boğulma süreçlerinin süregelen o müthiş zihinsel gelişimimizi ara ara baltalamasının doğallığını da fark edebiliriz. Konu bizzat kendimiz bile olsak bir şeyleri yarım bırakmayı-hayatın bizi sınarken kafamıza fırlatacağı tüm aksaklıklardan nispeten korunmak ve zamanın bizi bıçaklarıyla jülyen doğramak isteyen hamlelerine karşı kendimizi savunmak için- öğrenmemiz gerek; gerektiğinde diziyi, filmi bazen bir tabak dolusu salçalı makarnayı, artık sana iyi ki yaşıyorum dedirtmeyen ilişkiyi ve hatta böyle yazıları...
Son cümlemin üzerinden birkaç gün, fazlaca üzgünlük ve saatlerin farkında olmadan tanrı misafiri gibi kabul edilen yoğunluklar geçti. Devam etmek için yazdıklarımı okuduğumda gözümün önünde akan "Kötü günler geride kaldı, sırada daha kötü günler var." uyarısını silmek için birkaç milyon defa gözlerimi kırpmam gerekti, itiraf ediyorum. Ben sadece olana bitene şaşırıyorum. Her şeyin bi sonu olduğuna kanaat getirdiğim şu dönemde sanırım sonu olmadığını düşündüğüm tek şey ruhumdaki bu savaşma ve sevişme güdüleri. Çünkü anladım ki ben başıma gelen her şeyle dişe diş dövüşürken kendimi öyle kaptırıyorum ki zaman zaman sevgisini gösteremedikçe hırsını alamayan bir aşıktan farksız olarak bana doğru gelen o koca koca canavarı öperek öldürmeye çalışıyorum. Gördüğünüz gibi, savaşmak da sevdaya dahil. Sonların hayata dahil olduğu kadar...
İnsanları yanımda tutmaya çalışmaktan vazgeçeli o kadar da çok olmadı ama yanımda olmak isteyenin her şartta her koşulda her imkansızlıkta yanımda olacağını öğreneli bir hayli zaman oldu. İnsan her öğrendiğini pratiğe şak diye dökemiyor, görüyorsunuz. Checkliste şöyle bir göz atacak olursak: gitmek isteyenin kanına yol karışırmış, ölüm kaçınılmazmış ve unutmamak lazımmış ki hastaların başını ölüler beklermiş. Öğrenildi. Senin bile akıp gittiğin o yollarda kendi denkleminde kimseyi sabit tutma yetkisine sahip değilmişsin. Öğrenildi. Nasıl ki ilkokul, ortaokul, lise, üniversite bitiyor; tanıştığımız her insan da bir okul kimisi lisanslı, doktoralı, uzatmalı; kimisi önlisans niteliğinde ama gel gelelim herkesin bir sonu var. Kendimizden başka herkesin. Peki bu insanlar noluyor Minelcim buharlaşıp atmosfere mi karışıyor yoksa toksik olanlar ozonu delip faydalı olanlar gübreye mi dönüyor diye soracak olursanız-zira ben kendime sık sık soruyorum- bu insanların bizim yanımızda veya karşımızda olmalarının sonu geliyor demek istiyorum aslında. Çünkü ocağı söndürdükten sonra tavada pişmeye devam eden yumurta gibi işte o insanlar da bizim içimizde bir süre daha pişmeye devam ediyor. Sosyal yaşamda maddesel müdahaleler manevi müdahalelerden daha ivedi yapılıyor ki olması gereken de bu, sen o ocağı söndürmezsen o yumurta pişmez...Yanar. Ne kendini ne de gıcır gıcır teflon tavanı yakmamak için zamanında müdahale şart. O yüzden bir dahakine fizyolojik veya sosyolojik bir ölümle karşılaştığında senden uzaklaşmaya başlayan o insana bak ve bağıl hızın ne olduğunu hatırla, fizik dersinde "Ya şimdi bu benim ne işime yarayacak hocam?" diye sızlanan haline gülümse. Herhangi bir ölüm alıyorsa yanındakini senden, O V hızıyla ilerlerken senin de en azından V hızıyla ters yöne gitmen gerektiğinin seni hayatta tutmaya yarayan şey olduğunu ezberleme, artık öğren. Durduğun yerde durursan kendine çarparsın ama dedim ya senden başka yok. Sen senle ezilerek büzülerek değil, göğüs göğüse çarpışmalısın. Sonlar, bitişler sana çarptıkça Newton'un beşiğinde gibi tıngır mıngır sallanarak devam etmelisin. Yalnızca yerlerde sürünmeyi hak eden biri olsaydın göklerin varlığından haberin olur muydu hiç? Sanmıyorum.
Farkındaysanız bir şeyleri bitirmek, bir şeylerin sonunu görmek oldukça zor fakat hiçbir şey kendi sonunuzu bir sabah yüzünüzü yıkarken aynadaki yansımanızda görmekten zor değil. Çevresindekilerin konum değiştirip taşınmasından bile korku duyan beni getirdiğin nokta için sana teşekkür ederim. Ve sana da. Evet sana da. Bu teşekkürleri elden ele şöyle arkalara doğru uzatalım, sırada bekleyen çok kişi var. Bi de otobüsümüze ön kapıdan biletsiz binenler var ki onlarla da yaşarak göreceğiz, onlara da birer teşekkür uzatıp yolumuza devam mı edeceğiz yoksa başarısızlığı bile kutlamak için akşamında buluşup birer büyük dilim dondurmalı pasta mı yiyeceğiz...Uzun süre yediğim pastaların pasta bile olmadığını anlayamayacağımı biliyor olsam da bu ağdalı ihtimalleri dizip boynuma asmaya bayılıyorum. Onun bunun yaftalarını takı diye taşımaktan daha hafif, üstelik yakışıyor. Bileklerimde kesilip dikilmişlikler, boynumda yeni ihtimaller ve kulaklarımda takılı kalan bir ortopedist tavsiyesi: "Eğil ama asla bükülme!". İşte ben böyle şıkır şıkır geziyorum bu yollarda. Sesim yükseliyorsa, canım sıkılıyorsa bilin ki insan ateşten yanan elini çekerken arkasında yetişen ah onun kardeşidir. Ah'lar ve ahahahaha'lar sabrederseniz aynı daldan filizlenir. Hoş benim durumuma pek uyan bir açıklama değil bu sezebiliyorum bunu ama madem çıkarttık o kalkanı; bir kedi olarak o kuyruğu her zaman dik tutmalı, sevilince hakkını vermeli ve yaşı yalnızca mamada tercih etmeliyim.
Benimle konuşurken bindiğiniz goygoy treninde hiç duymadığınız ve duymak istemediğiniz bütün bu yorucu şeyleri dinlediğiniz için iyi ki varsınız. Ben yok olmak isteyene kadar bu kan revan içinde sizle göz göze geldiğim her an gülümseyeceğim, biliyorum. Sevgimden de gazabımdan da aynı oranda nasipleneceğiniz nice senelerimiz olsun. Kimse tarafından kurtarılmayı beklemeyen, bir prenses özgürlüğünde ilerleyen kim varsa; Tezer Özlü'nün değil bizzat kendi çocukluğun soğuk gecelerini yoluna paspas ederek etrafına histerik olmasıyla yarışan samimiyette kahkahalar saçarak yürüsün ki birbirimizi daha kolay tanıyalım...
Bu yazının da sonu geldi, kendi kanımın kanının akacağını da öğrendiklerime eklememle huzurumun ilmek ilmek sökülerek son bulması gibi. Bütün bu satırların sonunda korkudan dizleri titreyen senin de sonun geldiyse bravo, aramıza hoş geldin. Bittiğine göre yeniden başlamaya hazırsın. İyi ki doğdun.
Son cümlemin üzerinden birkaç gün, fazlaca üzgünlük ve saatlerin farkında olmadan tanrı misafiri gibi kabul edilen yoğunluklar geçti. Devam etmek için yazdıklarımı okuduğumda gözümün önünde akan "Kötü günler geride kaldı, sırada daha kötü günler var." uyarısını silmek için birkaç milyon defa gözlerimi kırpmam gerekti, itiraf ediyorum. Ben sadece olana bitene şaşırıyorum. Her şeyin bi sonu olduğuna kanaat getirdiğim şu dönemde sanırım sonu olmadığını düşündüğüm tek şey ruhumdaki bu savaşma ve sevişme güdüleri. Çünkü anladım ki ben başıma gelen her şeyle dişe diş dövüşürken kendimi öyle kaptırıyorum ki zaman zaman sevgisini gösteremedikçe hırsını alamayan bir aşıktan farksız olarak bana doğru gelen o koca koca canavarı öperek öldürmeye çalışıyorum. Gördüğünüz gibi, savaşmak da sevdaya dahil. Sonların hayata dahil olduğu kadar...
İnsanları yanımda tutmaya çalışmaktan vazgeçeli o kadar da çok olmadı ama yanımda olmak isteyenin her şartta her koşulda her imkansızlıkta yanımda olacağını öğreneli bir hayli zaman oldu. İnsan her öğrendiğini pratiğe şak diye dökemiyor, görüyorsunuz. Checkliste şöyle bir göz atacak olursak: gitmek isteyenin kanına yol karışırmış, ölüm kaçınılmazmış ve unutmamak lazımmış ki hastaların başını ölüler beklermiş. Öğrenildi. Senin bile akıp gittiğin o yollarda kendi denkleminde kimseyi sabit tutma yetkisine sahip değilmişsin. Öğrenildi. Nasıl ki ilkokul, ortaokul, lise, üniversite bitiyor; tanıştığımız her insan da bir okul kimisi lisanslı, doktoralı, uzatmalı; kimisi önlisans niteliğinde ama gel gelelim herkesin bir sonu var. Kendimizden başka herkesin. Peki bu insanlar noluyor Minelcim buharlaşıp atmosfere mi karışıyor yoksa toksik olanlar ozonu delip faydalı olanlar gübreye mi dönüyor diye soracak olursanız-zira ben kendime sık sık soruyorum- bu insanların bizim yanımızda veya karşımızda olmalarının sonu geliyor demek istiyorum aslında. Çünkü ocağı söndürdükten sonra tavada pişmeye devam eden yumurta gibi işte o insanlar da bizim içimizde bir süre daha pişmeye devam ediyor. Sosyal yaşamda maddesel müdahaleler manevi müdahalelerden daha ivedi yapılıyor ki olması gereken de bu, sen o ocağı söndürmezsen o yumurta pişmez...Yanar. Ne kendini ne de gıcır gıcır teflon tavanı yakmamak için zamanında müdahale şart. O yüzden bir dahakine fizyolojik veya sosyolojik bir ölümle karşılaştığında senden uzaklaşmaya başlayan o insana bak ve bağıl hızın ne olduğunu hatırla, fizik dersinde "Ya şimdi bu benim ne işime yarayacak hocam?" diye sızlanan haline gülümse. Herhangi bir ölüm alıyorsa yanındakini senden, O V hızıyla ilerlerken senin de en azından V hızıyla ters yöne gitmen gerektiğinin seni hayatta tutmaya yarayan şey olduğunu ezberleme, artık öğren. Durduğun yerde durursan kendine çarparsın ama dedim ya senden başka yok. Sen senle ezilerek büzülerek değil, göğüs göğüse çarpışmalısın. Sonlar, bitişler sana çarptıkça Newton'un beşiğinde gibi tıngır mıngır sallanarak devam etmelisin. Yalnızca yerlerde sürünmeyi hak eden biri olsaydın göklerin varlığından haberin olur muydu hiç? Sanmıyorum.
Farkındaysanız bir şeyleri bitirmek, bir şeylerin sonunu görmek oldukça zor fakat hiçbir şey kendi sonunuzu bir sabah yüzünüzü yıkarken aynadaki yansımanızda görmekten zor değil. Çevresindekilerin konum değiştirip taşınmasından bile korku duyan beni getirdiğin nokta için sana teşekkür ederim. Ve sana da. Evet sana da. Bu teşekkürleri elden ele şöyle arkalara doğru uzatalım, sırada bekleyen çok kişi var. Bi de otobüsümüze ön kapıdan biletsiz binenler var ki onlarla da yaşarak göreceğiz, onlara da birer teşekkür uzatıp yolumuza devam mı edeceğiz yoksa başarısızlığı bile kutlamak için akşamında buluşup birer büyük dilim dondurmalı pasta mı yiyeceğiz...Uzun süre yediğim pastaların pasta bile olmadığını anlayamayacağımı biliyor olsam da bu ağdalı ihtimalleri dizip boynuma asmaya bayılıyorum. Onun bunun yaftalarını takı diye taşımaktan daha hafif, üstelik yakışıyor. Bileklerimde kesilip dikilmişlikler, boynumda yeni ihtimaller ve kulaklarımda takılı kalan bir ortopedist tavsiyesi: "Eğil ama asla bükülme!". İşte ben böyle şıkır şıkır geziyorum bu yollarda. Sesim yükseliyorsa, canım sıkılıyorsa bilin ki insan ateşten yanan elini çekerken arkasında yetişen ah onun kardeşidir. Ah'lar ve ahahahaha'lar sabrederseniz aynı daldan filizlenir. Hoş benim durumuma pek uyan bir açıklama değil bu sezebiliyorum bunu ama madem çıkarttık o kalkanı; bir kedi olarak o kuyruğu her zaman dik tutmalı, sevilince hakkını vermeli ve yaşı yalnızca mamada tercih etmeliyim.
Benimle konuşurken bindiğiniz goygoy treninde hiç duymadığınız ve duymak istemediğiniz bütün bu yorucu şeyleri dinlediğiniz için iyi ki varsınız. Ben yok olmak isteyene kadar bu kan revan içinde sizle göz göze geldiğim her an gülümseyeceğim, biliyorum. Sevgimden de gazabımdan da aynı oranda nasipleneceğiniz nice senelerimiz olsun. Kimse tarafından kurtarılmayı beklemeyen, bir prenses özgürlüğünde ilerleyen kim varsa; Tezer Özlü'nün değil bizzat kendi çocukluğun soğuk gecelerini yoluna paspas ederek etrafına histerik olmasıyla yarışan samimiyette kahkahalar saçarak yürüsün ki birbirimizi daha kolay tanıyalım...
Bu yazının da sonu geldi, kendi kanımın kanının akacağını da öğrendiklerime eklememle huzurumun ilmek ilmek sökülerek son bulması gibi. Bütün bu satırların sonunda korkudan dizleri titreyen senin de sonun geldiyse bravo, aramıza hoş geldin. Bittiğine göre yeniden başlamaya hazırsın. İyi ki doğdun.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder