Kördüğüm

Bunalmadım, bulanmadım. Kendime sürekli bunları tekrar edip duruyorum. Bütün yağmura çamura ve tükürür gibi esen bu sert rüzgarlara rağmen içimde bir yerde beni bana bile kırdırabilecek güçte bir dirayetin tahmin ediyorum ki belli bir kısmını tüketmeye başladım. Daha önce aynı hisleri bünyesinde barındırmış sıradan çinko pil minellere nazaran durumumu çok iyi idare ettiğimi kabullenip her gece olduğu gibi bu gece de kendimi tebrik etmeliyim. Sağ elinizi uzatıp bir başkasının sağ elini tutarak gerçekleştirebileceğiniz ve içinizde ithal umut çimleri yeşertebilecek türden bu harmonik hareketi kendi kendinize de yapabileceğinizi size hatırlatmakta fayda görüyorum ve hatta arttırarak bu faydayı başka hiçbir şeyden ve hiçbir kimseden bulamayacağınızın altını çiziyorum. İnsan insanın kurdu demişler, az söylemişler. Bir insan çoğu zaman diğer bir insanın başına gelebilecek en kötü şey. O yüzden hemen şimdi iki elimizin avuçlarını birleştirip parmaklarımızı birbirine kenetliyoruz. Birleşmiş ellerimizi alnımıza doğru götürüp kendi kendimize en çok yardımı dokunacak kişinin kendimizden başkası olmadığı bilgisini her hücrenin mitokondri kapısını tık tık çalacak bir tanrı misafiri gibi içimize çekiyoruz. Gerçekten bir şeyi özümsemek istediğinizde onu kirpiklerinizin ucunda dahi hissedebilirsiniz, çekinmeyin lütfen. Hazır ellerimiz birleşmiş böyle beklerken adettendir, en sevdiğim filmlerden birinde geçen ve benim içimden geçenleri-ki asla geçip gittiğinden değil-bundan daha iyi özetleyemeyecek o sahnenin unutulmaz repliğini tekrar ediyoruz: "Dear God, make me a bird so I could fly far far away from here.".

Uzak mı uzak bi yere ama nereye? Yüksek yüksek tepelere mi yoksa toprağını üzerime başıma boca edip tuzlu suyundan kendime ikinci bir ten edinebileceğim siyasi sınırlara mı? Bütün bu uzaklaşma ihtiyacının altında ne var diye düşündükçe Hümeyra'nın en sevdiğim şarkıları kafamın içinde sandalye kapmaca oynayan çocuklar gibi koşuşturmaya başlıyor. Onların sıraya girmesini beklerken klavye üzerinde anlamsızca kanı çekilen parmaklarımı üzmemek için yazmaya devam ediyorum. Görüyorsunuz, yazmak her türlü faydayı içinde taşıyan şekersiz ve yarım limonla ekşitilmiş bir bardak sıkma portakal suyundan farksız (En azından bu noktada birçok insanla ortak bir noktada olduğumu ümit ediyorum, sonuçta hepimiz yaşadıklarımız yüzünden değil de içtiklerimiz yüzünden ağzımızda ekşimesini tercih ederiz diye düşünüyorum.). Portakal suyu sevmeyenler içinse yapabileceğim hiçbir şey yok, herkesi memnun etmeye çalışmaktan vazgeçeli demeyeyim ama herkesi memnun etmeye çalışmaktan vazgeçmeye karar vereli hatrı sayılır bir süre oluyor. Elbette ki tek boynuzlu bir atla işe gidip gelmeyi veya ne bileyim çift beyinli olmayı ve sevdiğimiz şeylerin pür-i pak bir bencillikle asla yok olmamasını da istiyor olabiliriz ama bunlar da en az herkesi memnun edebilmek kadar hayalperest istekler olacaktır. Ben istemeyin demiyorum tabii siz hobi olarak yine isteyin ama 'Ya bu kız burda bu kadar konuştu da nasıl bundan hiç bahsetmedi!' demeyin. Kendimizi üzme ihtimalimize dair risklerimizi daha akılcı ve tutarlı konularda almalıyız diye düşünüyor olsam da bu devirip durduğum gözlerimin altında kalbimi yumuşatan şeyler karşısında gardını pıt diye düşüren bir beyin var. Bu cümlenin üzerine sadece 4 saniyeliğine gözümün önünden geçmişte yaptığım hatalar geçti ve önceki cümlemi daha inandırıcı bi kafa sesiyle tekrar okumam gerekti, olsun biz bizeyiz siz de az çok biliyorsunuz "ne gemiler yaktım/ne gemiler yaktım/o kadar yandı ki canım/sonunda karşıdan baktım/ne göreyim kendime/yıldızlardan daha uzaktım". 

Bu kızı yeniden büyütmeye başladım bile. Beni seven herkesi kendimden bir bir koparta koparta ki boş yere değil, başkasının elinde kırılacağıma kendi belimi kendim bükerim diye diye doğuştan gelen hiperelastikiyetimin suyunu çıkarttım sanırım. Ziyanı yok, fizik kanunlarıyla devir alan bir dünyada bir şeyleri kazanırken bir şeyleri kaybetmenin tartışılacak herhangi bir noktası olduğunu düşünmüyorum. Dolayısıyla bu ön kabullerle ilerleyerek içinde bulunduğum matematik problemini kendime tanıdığım bu zaman diliminde çözmeye çalışıyorum. Sorunun aslıysa şu: "İnsanlarla yaşarken nasıl insan kalınır?". Zor soru fakat gidiş yolundan puan alabileceğime göre denemeye ve ısrarla kendimi bu yolda tabiri caizse arkadan itmeye devam etmeliyim. Nereye kadar, ne zaman kadar ya da kime kadar hiç bilmiyorum. Bildiğim tek şey belki duygusal belki de fiziksel olarak konum değiştirmem gerektiği...Tek korkum bütün bu maceranın sonunda yer değiştirmemin sıfıra eşit olması desem siz sevgili sözel kelebeklerim de bu korkuma hak verip gözümden akan yaşı değil bakın artık yaşı değil kanı silmek ister misiniz? Cevabınız hayırsa da daha çok üzülmem çünkü belli bir eşiği atlamak için o noktada yeteri kadar enerjiyi bünyenizde barındırmış olmanız gerekiyor,içten yanmalı motordan hallice duygu durumlarım sağ olsun o malum eşiğe bakarak üzerine ismimin baş harflerinin işlenmiş olduğu sabun kokulu bir mendili sallıyorum şimdilerde. O eşiğin ardından bana bakan Minel'e ise çok selam, sabrına en çok hayran.

Erkenden uyanıp gün içinde çıkabileceğim ve hatta çıkmam gerekmeyen tüm merdivenleri bir bir çıkıp iniyorum. İsmini bilmediğim duraklarda inip, daha iyi bildiklerime başka yollardan ulaşmayı deniyorum. Derme çatma bu hayat görüşüme yama yapmak isteyenlereyse dudaklarımda uyduruk joker bir gülümseme, kulaklarımda Anadolu'nun tüm pamukları. Öyle ya da böyle beğenseniz de beğenmeseniz de hep burnumun dikine çünkü siz de biliyorsunuz...Ulaşmak istediğiniz noktaya en kısa mesafe bulunduğunuz noktadan 90 derece. Şuncacık ömürde eninde sonunda ya her şeyim ya hiçim. Kendimizi yenebilir, evdekinden çok sokaktaki kedimizi doyurabilirsek bence her gece iyi gece. Peki ya sizce?