Bir Sukulentin Ölümü

Beni hatırladınız mı? Hani en son kendime ve size iyi ki doğdun dedirtmiştim. Umarım hatırlamışsınızdır çünkü ben kendimi hatırlayamıyorum.

Kendine ait bir bedende kendine ait bir hayatın içinde yaşayan herhangi bir insanın kendine bu kadar yabancı kalmasına aklım sırrım ermez hatta yalan olmasın bırakın aklımı kafatasımın teğet noktalarından bile geçirmezdim. Düşünsenize bir sabah uyanıyorsunuz aynada kendinize biraz uzak duruyorsunuz, sonra arkasından hemen başka bir sabah uyanınca yine uzaksınız hatta biraz daha uzak ama bu her zaman aynı şekilde bakan ve umursamayan gözlerin fark edebileceği bir uzaklık değil. Birkaç düzine sabah sonrasında aynada kendinizi görmüyorsunuz aynada "birini" görüyorsunuz. Sabahın kör karanlığında servise yetişmesi gereken birini, okulda devamsızlık yapmaması gereken birini, arkadaşını kırmaması gereken birini, toplumdan falancanın kabul etmesi gereken birini...Böyle böyle birkaç düzine sabah daha geçiyor bir bakıyorsunuz ki artık aynaya gerçekten durup bakacak vaktiniz bile yok. Ne sizin ne de benim görmediğiniz ve asla göremeyeceğiniz bir gölge sizi hem kovalıyor hem de bağırıp çağırıyor başınızda hiç durmadan. Hadi hadi diye...

Ben insanın bütün gücüyle bir yere koşarken ya da teşbihte hata olmaz diyelim "yaşarken" nefesini tutabildiğini yeni öğrendim. Oturduğu yerde insanın kasları kitlenir miymiş sanki IMDB 9.1 puanlı korku filmi izler gibi? Gülmeyi alışkanlık edinip susmayı ve yemek yemeyi nasıl ezbere yapabilirmiş kalbinin atışı bile hisleriyle değişebilen büyütülmüş bir insan bebeği? Ya bir insanın nasıl her şeyi bir an bırakıp kendini durdurarak ruhuna iyi gelen bir şeyi yapmak için bile gücü kalmazmış? Evini deli gibi seven biri nasıl olur da anahtara her elini attığında içini kaplayan ruh emici soğukluğuyla titrermiş? Çok sevilen ve sevgi kelimesinin stajını bir insana yaptıran hangi dört patili tek kuyruklu güzel çocuk artık başka insanlarla uyurmuş? Bir insan kardeşinin bir gece bütün korkunçluğuyla ona kucak açmış olan bir yoğun bakımda kalmasına izin verirmiş? Anneler ve henüz anne olmamış bazı güçlü kadınlar nasıl hiç düşmezmiş, ne garip işlermiş.

Hayatımın bana sapladığı her kazık için ona minnettarım ama daha fazlasını fiziken belki ama mental olarak asla kaldıramayacağımdan eminim. Korktuğum ve zorlandığım ne varsa üzerine gittim bugüne kadar evet ama onun da benim üzerime koşar adımlarla geldiği hiç olmamıştı. Her zaman tanıdık birinin kokusunu aldığım ve aslında bundan çoğu zaman şikayet ettiğim sağım solumun da hiç böyle tenha olduğuna rastlamamıştım. Ha sakın yanlış anlamayın sayın yaşam kavgası, sayın varoluş sancısı, sayın geçim derdi ve sayın toplum baskısı; sizi bir an bile yanımda hissetmemek ne mümkün! Silinip gitmeye başlayan okul yıllarımın anılarıma nasıl yapışıyorsam siz de işte bana aynen öyle yapışıyorsunuz. Gırtlağımdan. Ne ilkokul okumuşum ben ne lise ne üniversite...Sanki ben sıradan bir insanın hiç ait olmadığı bir düzenin içinde en uzun ne kadar süre ayakta kalabileceğini anlamlandırmaya dair kurulmuş bir deney düzeneğinin en kısa ama en temel parçasıymışım. Hayatımın şu kara dönemine denk gelen zaman diliminden başka bir döneme ait hatırladığım her şeyin azlığıyla bu evrende başka neyin azlığı yarışabilir bilmiyorum. Her şeyim bu kadar hiçbir şeye dönüştüğü olmamıştı sanırım. Hiçbir zaman da her bir şey iki yanımdan omzuma dökülen ve ısrarla rengini aynı içimden geldiği gibi koyulttuğum saçlarımın örttüğü kafatasımın içindeki o dişlileri bu kadar yormamıştı. Ben benim hayatımın içinden hiç geçmeyen şarkıların sözlerini dinlemekten bile sıkıldım. Portakal gibi değil, mandalina gibi değil; nar gibi her bir parçamdan ve elma gibi tamamımdan. Sıkıldım. Verilen işleri, üzerine atanmış görevleri yerine getiren ve ona gülümsediğinizde size geri gülümseyebilen bir robota dönüştüm dersem kendimi bir teknoloji harikası olarak tanımladığım için de siz etiket biçerler bana yeni bir etiket daha basar mısınız?

Su içmek bile anlamsız. Ağlamak anlamsız, konuşmak yorucu. Çok yorucu. İnsanlara insanların beklediği cevapları bekledikleri şekillerde vermeye çalışmak bir biçme makinesinin içinden geçip başka bir şeye dönüştürülmek üzere başka bir girişinden makinenin içine alınıp tekrar biçilmek gibi. Son cümlemle birlikte içimde biriken metal yorgunluğunu kendim bizzat tekrar hissettim. Size de hissettirmek mi amacım yoksa size benim gibi olan sizi fark ettirmek mi ona bu bilmem kaçıncı yazım olsa da henüz karar vermedim. Belki de en zararsızı bu benim kararsızlıklarımdan. Malum, onlardan da insanlardan çektiğimden daha az çekmedim. Ben sadece oynadığımız bu oyundan çok sıkıldığımı söylemek istedim sevgili oyun arkadaşlarım. Burdan size ne ebe çıkar ne sobe. Nereye kadar derseniz size ":d" gülüşümü atarım muhtemelen, otomatik yükleniyor artık bilmediğim ama bilemeyeceğimi de bilip kabullendiğim her sorunun cevabı olarak.

Kaç kedi alır şimdi benden bu üzüntüleri, kaç köpeğin daha başını okşamak gerekir bazı şeyleri-asıl unutmak istediğimiz şeyleri-unutmak için? Yoksa keçilerle kuzuların koşup oynadığı çayırlarda güneşin sıcağından korkmadan saatlerce dolaşmak mıdır çaresi bunca yoğun ve bir o kadar anlatılamaz her bir derdin her bir özlemin? Şimdi kim benim kalbimi yeniden çalabilir ve sanki odalarında sabahlayıp ayyaşlığın dibine vurmamışım gibi bir aşkın içinde beni baştan sona gezdirebilir? Bitmek bilmeyen sorularımdan bıkmadan usanmadan hangi dostum benimle bilmem hangi iki binli yıla kadar sular bu çiçeğin kökünü? Sahi beni çok üzer bir sukulentin ölümü, en çok da Sikörtıl'ın boynunu büküşü.

Çok uzak bir anıyı düşünürken ufalan gözbebeklerimi az önce suladım mı ben bu çiçeği sorusuyla da ufaltan bu zihin bozukluğunu kendi içimde anlamlandırmaya çalışıyorum, bu kadar sorunun sebebi bu. İnsanın hissiyle zihni koptuğunda işletim sistemi bellekte hiçbir şeyi depo edemiyor sanırım. Hoş, belleğimi sildirme meraklılığım bu cümlelerime bozuluyordur ama canım benim annen sana hiç öğretmedi mi ihtiyacın olan kadarı kendine gerisi başka ihtiyacı olanlara diye...

Kulaklarımın kökünden ateşlenip yanaklarıma vuran bu sıcağa o kadar alıştım ki, bazen unutkanlığım mı daha önce başladı yoksa o mu diye düşünürken uyuyakalıyorum geceleri. Bu ateş içimde hangi toprakları çöle çeviriyor hangilerine şifa oluyor sanırım bunu nadas süresi bitmeden öğrenemeyeceğim. Bazı şeyleri öğrenmenin bir zaman çizelgesine dahil olduğunu artık ezberlediğim için ziyanı yok, gününü bekliyorum. O güne kadar kendime kökümü kurutmayacak kadar su, canımı daha da yakmayacak kadar güneş ve hala hayatta olduğumu hatırlatacak kadar hava reçete ediyorum. Ben sabrı seviyorum diye sabrın da beni sevmek zorunda olmadığını bilerek büyütüyorum bu çiçeği. Arsız bir ot gibi çoğalan ümitsizliğimi ise dedemin her zaman tavsiye ettiği gibi evimin içine girmeden yolmaya gayret ediyorum. 24 yaşımın sonlarındayım; her şeye ve hepinize rağmen yılın ilk karını, 25 yaşımın bana getireceklerini, Tarçın'ın pati vermeyi öğrenmesini, sitogenetikten geçmeyi, en yakın arkadaşlarımdan birinin bebeğinin dünyaya gelmesini, Duruşka'mın okula başlamasını, mutlu olmayı ve bir sabah gerçekten huzurla uyanmayı bekliyorum. Çünkü biliyorum, ümidini kaybeden kendini kaybetmiş gibidir. Oysa ben sadece hafızamı kaybettim, hükümsüzdür.

Hatırladığımı unutmadığım her şeyin gerçekliğine teşekkürlerim, kendime ve ölmekte olan sukulentime acil şifa dileklerimle...